Την Παρασκευή 13 Μαρτίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Γ´ Στάση των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτὀκου Ναούσης.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Χαῖρέ σοι, Παρθένε, κραυγάζοντες, τό φυλακτήριον πάντων καί χαράκωμα καί κραταίωμα καί ἱερόν καταφύγιον».
Πάμπολλα εἶναι τά ὀνόματα καί ἀναρίθμητες οἱ ἰδιότητες πού ἔχει ἀποδώσει ἡ εὐλάβεια τῶν πιστῶν καί ὁ κάλαμος τῶν ἱερῶν ὑμνογράφων στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Καί ὅλα αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἔκφραση ἀγάπης καί σεβασμοῦ πρός τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί μητέρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἔκφραση εὐγνωμοσύνης καί πίστεως γιά τά ἀμέτρητα θαύματά της καί τίς πολυάριθμες σωστικές ἐπεμβάσεις της στή ζωή τῶν πιστῶν καί τήν ἱστορία τοῦ Γένους μας.
Ἐάν σέ κάθε δύσκολη στιγμή τῆς ζωῆς του τό πρῶτο πρόσωπο πρός τό ὁποῖο στρέφει τή σκέψη του καί ψιθυρίζει τό ὄνομά του κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἡ φυσική του μητέρα, καθώς γνωρίζει ὅτι ἡ μητέρα εἶναι πάντοτε πρόθυμη νά βοηθήσει καί νά προστατεύσει τά παιδιά της, θέτοντας ἀκόμη καί σέ κίνδυνο τή δική της ζωή, εἶναι φυσικό ὅτι αὐτό ἰσχύει σέ πολύ μεγαλύτερο βαθμό γιά τήν πνευματική μας μητέρα, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Καί δέν εἶναι μόνο οἱ πιστοί πού ἐπικαλοῦνται τή βοήθειά της ἀλλά εἶναι καί αὐτοί ἀκόμη οἱ ἀδιάφοροι γιά τήν πίστη, καί αὐτοί πού στέκονται μακριά της, οἱ ὁποῖοι ὅμως στήν ὥρα τοῦ κινδύνου καί τῆς ἀνάγκης φέρνουν τό ἱερό ὄνομά της στά χείλη τους καί ψελλίζουν μέ ἐμπιστοσύνη «Παναγία μου».
Αὐτή τήν πίστη καί τή βεβαιότητα ἐκφράσαμε καί ἐμεῖς ἀπόψε, ἀπευθύνοντας μαζί μέ τόν ἅγιο Ἰωσήφ τόν ὑμνογράφο, τόν ποιητή τοῦ κανόνος τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τό δικό μας «χαῖρε», πρός τήν Παναγία Παρθένο, «τό φυλακτήριον πάντων καί χαράκωμα καί κραταίωμα καί ἱερόν καταφύγιον».
Τέσσερις λέξεις ἐπιλέγει ὁ ἱερός ὑμνογράφος γιά νά περιβάλει τό δικό του «χαῖρε» πρός τήν Κεχαριτωμένη Κόρη καί Μητέρα τοῦ Κυρίου μας. Φυλακτήριο, χαράκωμα, κραταίωμα καί ἱερό καταφύγιο. Κάθε λέξη ἔχει τή δική της σημασία, κάθε λέξη ἔχει τή δική της βαρύτητα.
Εἶναι ἡ Παναγία μας τό φυλακτήριο ὅλων τῶν ἀνθρώπων, γιατί αὐτή μᾶς προφυλάσσει ἀπό ὅ,τι μπορεῖ νά μᾶς βλάψει, ἀπό ὅ,τι μᾶς ἐκθέτει σέ κίνδυνο, σωματικό καί πνευματικό, ὁρατό καί ἀόρατο. Μᾶς σκέπει μέ τό μαφόριό της, μᾶς καλύπτει μέ τή χάρη της, μᾶς προστατεύει μέ τή μητρική της ἀγάπη καί τήν ἀκοίμητη πρεσβεία της πρός τόν Υἱό της καί Κύριό μας.
Εἶναι τό χαράκωμα, εἶναι δηλαδή τό ὀχυρό, τό ὁποῖο μᾶς προφυλάσσει ἀπό κάθε ἐχθρό, ὁ ὁποῖος μᾶς πολεμᾶ καί ἐπιδιώκει νά βλάψει τήν ψυχή καί τό σῶμα μας. Μᾶς προστατεύει ἀπό τά «πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ», μέ τά ὁποῖα προσπαθεῖ νά πλήξει τήν ψυχή μας καί νά μᾶς αἰχμαλωτίσει. Μᾶς προστατεύει ὅμως καί κάθε φορά πού κινδυνεύουμε ἀπό ὅσους ἐπιβουλεύονται τή σωματική ἤ τήν ἐθνική μας ἀκεραιότητα, ὅπως τό ἀπέδειξε πολλές φορές στήν ἱστορική διαδρομή τοῦ Γένους μας, ὄχι μόνο προφυλάσσοντας τήν Κωνσταντινούπολη ἀπό τούς ποικίλους ἐχθρούς πού κατά καιρούς τήν πολιορκοῦσαν, ἐπιδιώκοντας νά τήν καταλάβουν, ἀλλά καί σέ ὅλες τίς ἐποχές πού τό Ἔθνος μας ἀγωνιζόταν γιά τά δίκαιά του καί οἱ πατέρες μας πολεμοῦσαν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία».
Καί δέν περιορίζεται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μόνο στήν προστασία ὅσων τήν ἐπικαλοῦνται. Μᾶς προσφέρει καί τή δύναμή της, μᾶς πρσφέρει καί τήν ἰσχύ της, μέ τήν ὁποία μποροῦμε νά κατατροπώνουμε καί τούς ὁρατούς καί τούς ἀοράτους ἐχθρούς μας. Μᾶς προσφέρει τήν ἐνίσχυσή της, ὥστε νά μποροῦμε νά ἀγωνιζόμεθα καί νά πολεμοῦμε, χωρίς νά ἀπογοητευόμεθα, χωρίς νά ἀπελπιζόμεθα ὅτι δέν θά ἐπιτύχουμε. Μᾶς στηρίζει, ὅταν αἰσθανόμεθα ἀδύναμοι νά συνεχίσουμε τήν προσπάθεια καί τόν ἀγώνα μας. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος τήν ἐγκωμιάζει ὡς «κραταίωμα».
Τήν ἐγκωμιάζει ὅμως ἀκόμη καί ὡς «ἱερόν καταφύγιον», διότι στήν Παναγία μας μποροῦμε νά καταφεύγουμε πάντοτε. Ὅταν δέν ἔχουμε ποῦ ἀλλοῦ νά πᾶμε, ὅταν δέν ἔχουμε καμία ἄλλη ἐλπίδα, ὅταν αἰσθανόμεθα ὅτι μᾶς ἀδικοῦν, μᾶς συκοφαντοῦν, μᾶς πολεμοῦν καί δέν μποροῦμε νά ὑπερασπισθοῦμε τόν ἑαυτό μας, τότε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι καί γιά μᾶς τό «ἱερόν καταφύγιον» πού θά μᾶς ἀναπαύσει, πού θά μᾶς θεραπεύσει, πού θά μᾶς τονώσει, πού θά μᾶς παρηγορήσει, γιά νά συνεχίσουμε τήν πορεία καί τόν ἀγώνα μας.
Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη τήν προστασία καί τή βοήθεια τῆς Κυρίας Θεοτόκου, γιατί ἡ ζωή μας εἶναι ἕνας διαρκής ἀγώνας, φυσικός καί πνευματικός, ἀλλά καί γιατί συχνά ὑπάρχουν γύρω μας ἑστίες πολέμου, πού μᾶς ἀνησυχοῦν καί μᾶς φοβίζουν, γιατί δέν γνωρίζουμε τήν ἔκβασή τους. Γι᾽ αὐτό καί ἄς μάθουμε, ἄς συνηθίσουμε νά προσφεύγουμε καί νά καταφεύγουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἄς ζητοῦμε πάντοτε τή βοήθειά της καί ἄς ἐπικαλούμεθα τή χάρη της. Ἄς μένουμε πάντοτε κοντά της, ἀγωνιζόμενοι νά τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Υἱοῦ της καί Κυρίου μας· ἄλλωστε εἶναι ἐπιθυμία τῆς Θεοτόκου· «ὅσα ἄν λέγῃ ὑμῖν ποιεῖτε». Καί τότε νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά ἀποδειχθεῖ καί γιά ἐμᾶς ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος φυλακτήριο καί χαράκωμα, κραταίωμα καί ἱερό καταφύγιο καί θά μᾶς διαφυλάττει πάντοτε σώους καί ἀσφαλεῖς γιά νά τήν ὑμνοῦμε καί ἐμεῖς μέ τούς λόγους τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου: «Χαῖρέ σοι, Παρθένε, κραυγάζοντες, τό φυλακτήριον πάντων καί χαράκωμα καί κραταίωμα καί ἱερόν καταφύγιον».
Ἄς ἔχουμε τήν εὐλογία καί τή χάρη της πάντοτε στή ζωή μας.
