Το εσπέρας της Τρίτης, 20ης Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας τελέστηκε ο Αρχιερατικός Εσπερινός και η Παράκληση του Αγίου Λουκά του Ιατρού χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος.
Στην Ιερά Ακολουθία μεταφέρθηκε από το σκευοφυλάκιο της Ιεράς Μονής η λειψανοθήκη που περιέχει αποτμήματα των χαριτοβρύτων Ιερών Λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του μυροβλήτου, με την ευκαιρία της επικείμενης εορτής του.
Πλήθος κόσμου προσήλθε για να προσκυνήσει τόσο τα χαριτόβρυτα Ιερά Λείψανα του Αγίου Δημητρίου, όσο και το χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού που θησαυρίζεται στην Ιερά Μονή και τίθεται σε προσκύνηση κάθε Τρίτη, στην καθιερωμένη Ιερά Παράκληση.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
Tήν περασμένη Κυριακή ἑόρτασε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τή μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τοῦ ἰατροῦ. Τό ὄνομα τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ἀποστόλου καί πιστοῦ συνεργάτου τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου ἔλαβε καί ὁ ἅγιός μας, ὁ ἅγιος Λουκᾶς ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, κατά τή μοναχική του κουρά. Τόν τιμοῦσε μάλιστα ἰδιαιτέρως καί γιατί ἔφερε τό ὄνομά του, ἀλλά καί γιατί ἦταν καί αὐτός ἰατρός, ὅπως καί ὁ ἴδιος.
Μιλώντας γιά τόν εὐαγγελιστή Λουκᾶ σέ μία ὁμιλία του ὁ ἅγιός μας, τοῦ ὁποίου ψάλαμε καί ἀπόψε τήν Ἱερά Παράκληση, μᾶς ὑπενθυμίζει ἕνα στίχο ἀπό τόν 18ο ψαλμό τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ, ὁ ὁποῖος περιγράφει τό ἔργο τῶν ἀποστόλων καί τῶν εὐαγγελιστῶν.
Τί λέγει ὁ ψαλμωδός; «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καί εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τά ρήματα αὐτῶν».
Οἱ ἀπόστολοι μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ εἶχαν φωνές πιό δυνατές ἀπό κάθε τι ἐπάνω στή γῆ, καί παρά τό ὅτι φαινόταν μικροί καί ἀνίσχυροι κατά κόσμον, ἀποδείχθηκαν πιό δυνατοί καί ἀπό τούς πιό ἰσχυρούς. Γιατί οἱ ἀπόστολοι γέμισαν μέ τόν λόγο τους ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, καί ἡ φωνή τους ἀκούσθηκε σέ ὅλο τόν κόσμο.
Τό ἀκοῦτε; μᾶς ρωτᾶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς. Τό θεῖο κήρυγμα τῶν ἀποστόλων ἀκούσθηκε ὄχι μόνο σέ ὅλη τή γῆ ἀλλά καί σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Ὁ λόγος τους ἔφθασε ἀκόμη καί στήν ἀκοή τῶν ἁγίων ἀσωμάτων καί ἐπουρανίων δυνάμεων. Στή γῆ ὁ λόγος τους εἰσχώρησε στόν νοῦ διαφόρων ἀνθρώπων, καί κάποιους ἀπό αὐτούς τούς ἔκανε ἁγίους, ἐνῶ κάποιους ἄλλους τούς ἔκανε σκληρούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ.
Γιατί τό κήρυγμα τῶν ἀποστόλων εἶχε μία τέτοια ἀφάνταστη καί ἄπειρη δύναμη; Γιατί κήρυτταν ὄχι τόν δικό τους λόγο, ἀλλά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι «τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καί διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματος, ἁρμῶν καί μυελῶν, καί κριτικός ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας», ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Φορεῖς καί κήρυκες τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, καί τό κήρυγμά τους ἔφθανε μέχρι τούς οὐρανούς καί ἀκουόταν σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, ἀλλά καί οἱ ἱεροί εὐαγγελιστές, οἱ ὁποῖοι κατέγραψαν καί διέσωσαν καί παρέδωσαν καί σέ ἐμᾶς τή ζωή καί τόν λόγο καί τά θαύματα τοῦ Κυρίου, γι᾽ αὐτό καί τούς τιμοῦμε καί τούς μνημονεύουμε καί ἐπικαλούμεθα τίς πρεσβεῖες καί τή χάρη τους.
Αὐτό ὅμως πού ἰσχύει γιά τούς ἁγίους ἀποστόλους καί εὐαγγελιστές, τῶν ὁποίων ὁ λόγος κατά τόν προφητάνακτα Δαβίδ «ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τήν γῆν», ἰσχύει καί γιά ὁρισμένους ἄλλους μεγάλους ἁγίους, ὅπως ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς καί μυροβλύτης Δημήτριος, τοῦ ὁποίου τή μνήμη θά ἑορτάσουμε σέ λίγες ἡμέρες. Γι᾽ αὐτό θέσαμε σήμερα σέ προσκύνηση στόν ναό μας ἀπότμημα τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου.
Δέν ἦταν ἀπόστολος καί εὐαγγελιστής ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ἦταν ὅμως κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο ἐκήρυττε στούς νεαρούς Θεσσαλονικεῖς, πού συγκεντρωνόταν γιά νά τόν ἀκούσουν, στίς στοές τῆς Χαλκευτικῆς, στήν Καταφυγή.
Καί μπορεῖ νά μήν κήρυττε μεγαλόφωνα, ἀλλά τό κήρυγμά του τό πολλαπλασίασε ἡ θαρραλέα ὁμολογία τοῦ μαθητοῦ του, τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέστορος, ὁ ὁποῖος ἀποφάσισε μέ τήν εὐχή τοῦ διδασκάλου του, νά ἀντιπαρατεθεῖ στό στάδιο τῆς Θεσσαλονίκης μέ τόν Λυαῖο, τόν ἐπίλεκτο μονομάχο τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος, πού προκαλοῦσε τούς χριστιανούς.
Ἡ ἐπίκληση τοῦ ἁγίου Νέστορος «ὁ Θεός τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι», λίγο πρίν νά ἀντιμετωπίσει καί νά ἐξουδετερώσει τόν Λυαῖο, «ἐξῆλθε εἰς πᾶσαν τήν γῆν», καί ἦταν τό πιό ἰσχυρό καί πειστικό κήρυγμα πού μποροῦσε νά ἀκουσθεῖ, γιατί ἐπιβεβαιώθηκε ἀπό ἕνα θαῦμα, τό θαῦμα τῆς νίκης τοῦ νεαροῦ Νέστορος ἔναντι τοῦ πολύπειρου καί δυνατοῦ Λυαίου.
Ὁ «φθόγγος» ὅμως καί ἡ μαρτυρία τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου «ἐξῆλθε εἰς πᾶσαν τήν γῆν» καί μέ τό μύρο του, τό ὁποῖο μετέφεραν οἱ προσκυνητές σέ μικρά φιαλίδια σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, ἀφηγούμενοι συγχρόνως καί τά πολυάριθμα θαύματά του.
Καί τό μύρο τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τεκμήριο τῆς ἁγιότητός του καί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, δέν ἔρρεε μόνο κάποτε. Συνεχίζει νά ρέει καί νά ἐκπηγάζει ἀπό τό ἱερό καί μαρτυρικό λείψανό του ἀκόμη καί σήμερα καί νά διδάσκει στούς ἀνθρώπους τήν ἀλήθεια ἀλλά καί τό μεγαλεῖο τῆς εἰς Χριστόν πίστεως.
Αὐτήν διδάσκει ὁ προσφιλής μας ἅγιος Δημήτριος καί σέ ἐμᾶς πού ἔχουμε ἀπόψε τήν εὐλογία νά ἀσπασθοῦμε τό μυρόβλυτο λείψανό του μαζί μέ τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, καί νά λάβουμε τή χάρη του, καλώντας μας συγχρόνως νά μιμηθοῦμε τό παράδειγμά του καί νά δίδουμε καί ἐμεῖς, ὅπως καί ἐκεῖνος, τή μαρτυρία τῆς πίστεως μας στόν Χριστό στό περιβάλλον καί στόν κόσμο πού ζοῦμε.
