Oμιλία του Αρχιμ. Προδρόμου Γκιρτζαλιώτη, εκ μέρους της αδελφότητος της Ιεράς Μονής της Παναγίας Δοβρά, κατά την εξόδιο Ακολουθία του μακαριστού Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη.
Ἐπικήδειος στόν καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
28-2-2025
Σήμερα στεκόμαστε βουβοί, μέ τίς καρδιές μας σφιγμένες ἀπό τόν πόνο, καθώς ἀποχαιρετοῦμε τόν ἀγαπημένο μας γέροντα, τόν πνευματικό μας πατέρα, τόν στῦλο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ. Δέν ὑπάρχουν λόγια ἱκανά νά περιγράψουν τήν ἀπώλεια, δέν ὑπάρχουν δάκρυα ἀρκετά γιά νά σβήσουν τή θλίψη μας. «Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ» (Ψαλμ. 115, 6), καί ἐμεῖς, ἄν καί γονατίζουμε ἀπό τό βάρος τῆς λύπης, γνωρίζουμε πώς ἡ ψυχή του βρίσκεται πλέον στούς κόλπους τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀγάπη εἶναι αἰώνια καί ὁ πόνος δέν ἔχει θέση.
Ὁ γέροντάς μας γεννήθηκε μέσα σέ μιά εὔπορη οἰκογένεια, ἀλλά δέν κρατήθηκε ἀπό τόν πλοῦτο τοῦ κόσμου τούτου. Ἀπό νεαρή ἡλικία ἄκουσε τήν κλήση τοῦ Θεοῦ καί ἀκολούθησε τόν δύσκολο ἀλλά φωτεινό δρόμο τῆς μοναχικῆς ζωῆς. Ὅπως ὁ ἴδιος ὁμολογοῦσε πολύ συχνά ἡ πιό σημαντική στιγμή τῆς ζωῆς του ἦταν ἡ γνωριμία τοῦ μέ τόν σεβασμιώτατο ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας κ. Παντελεήμονα. Μετά τήν πρώτη του ἐξομολόγηση αἰσθάνθηκε ὅτι ἄλλαξε ἡ ζωή του. Πλέον ὁ Δεσπότης μας ἦταν ὁ πατέρας του καί ὁ ὁδηγός του στό δρόμο γιά τήν ἕνωση μέ τόν Χριστό. Τόν σεβάστηκε καί τόν ἀγάπησε μέ ὅλη του τήν ψυχή. Ἄφησε τήν Ἀθήνα καί τήν οἰκογένεια του καί τόν ἀκολούθησε στή Βέροια ὅπου ἔλαβε τό μοναχικό σχῆμα καί τό χάρισμα τῆς ἱερωσύνης ἀπό τά χέρια του.
Ἀκολουθώντας τό παράδειγμά του, ὁ γέροντας μας, ἔδωσε τά πάντα γιά τόν Χριστό. Ὅταν ἡ νεοσύστατη τότε ἀδελφότητά μας τόν κάλεσε νά γίνει ἡγούμενος τῆς μονῆς, δέν δίστασε. Ἀναλώθηκε μέρα καί νύχτα, στήριξε τήν ἀδελφότητα, ξόδεψε κάθε ἰκμάδα τῶν δυνάμεών του γιά νά γίνει τό μοναστήρι μας ἕνα πνευματικό λιμάνι. Καί τά κατάφερε. Ὅλοι ὅσοι περάσαμε ἀπό τά χέρια του ξέρουμε ὅτι βρήκαμε πατέρα. Βρήκαμε τόν ἄνθρωπο πού θά μᾶς ἀγκαλιάσει, θά μᾶς σηκώσει ἀπό τίς πτώσεις μας, θά μᾶς δείξει τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ μέ ἀγάπη.
Ἡ Ἱερά Μονή Παναγίας Δοβρᾶ δέν ἦταν ἁπλῶς ὁ τόπος πού ἐπέλεξε νά διακονήσει· ἔγινε ἡ πνευματική του πατρίδα, τό σπίτι τῆς καρδιᾶς του. Ἐδῶ, μέσα στή σιωπή καί τήν προσευχή, ἄσκησε τήν ψυχή του, καλλιέργησε τήν ἀρετή, ἔμαθε τήν ὑπομονή καί τή θυσιαστική ἀγάπη. Δέν ἦταν ἕνας μοναχός πού ἔζησε ἁπλῶς μέσα στά τείχη τῆς Μονῆς· ἦταν ἕνας πατέρας γιά ὅλους, ἕνας φάρος φωτός καί ἐλπίδας γιά ὅσους ἀναζητοῦσαν ἕνα καταφύγιο, μιά παρηγοριά, ἕναν λόγο Θεοῦ.
Ὅποιος περνοῦσε τό κατώφλι τῆς Μονῆς καί πλησίαζε μέ πόνο καί βάρος στήν ψυχή του, ἔβρισκε στό πετραχήλι του ἀνάπαυση, παρηγοριά, λύτρωση. Τά λόγια του δέν ἦταν πολλά, ἀλλά ἦταν γεμάτα χάρη, διάκριση καί κατανόηση. Τό βλέμμα του ἦταν γαλήνιο, γεμάτο συμπόνια. Ἡ καρδιά του, ἕνας ἀνοιχτός οὐρανός ὅπου χωροῦσαν ὅλοι – χωρίς ὅρους, χωρίς προϋποθέσεις, μέ μοναδικό ζητούμενο τήν ἀνάγκη νά ἀγαπηθοῦν.
Μέ τήν πραότητά του, μέ τή διάκριση καί τήν ἀστείρευτη ἀγάπη του, δέν δίδασκε ἁπλῶς τόν δρόμο πρός τόν Χριστό· τόν ζοῦσε, τόν μαρτυροῦσε, τόν χάριζε στούς ἄλλους μέσα ἀπό τήν ἴδια του τήν ὕπαρξη. Ἦταν ἕνας ἀληθινός ἐργάτης τοῦ Θεοῦ, ἕνας πνευματικός πατέρας πού δέν κρατοῦσε τίποτα γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά πρόσφερε τά πάντα.
Παρά τίς ἀνθρώπινες δοκιμασίες, παρά τόν πόνο, τόν κόπο, τήν ἀσθένεια πού τόν συνόδευε ἀπό τά νεανικά του χρόνια, δέν λύγισε ποτέ. Ἀντίθετα, ἔγινε φάρος γιά ὅλους μας, στήριγμα ἀληθινό, καταφύγιο γιά ὅσους πονοῦσαν.
Ὅταν πρώτη φορά τόν ἐπισκέφθηκε ἡ ἀσθένεια, ὡς νεαρός φοιτητής στή Θεσσαλονίκη, ἀντί νά δεῖ τή δυσκολία, εἶδε τό χέρι τοῦ Θεοῦ νά τόν καθοδηγεῖ. Στήν ξενιτιά τῆς Ἀμερικῆς, μόνος καί ἀβοήθητος, γνώρισε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τήν ἀνιδιοτελῆ προσφορά τῶν ἀνθρώπων πού στάθηκαν δίπλα του. Αὐτή ἡ ἐμπειρία τόν σημάδεψε γιά πάντα, τόν ἔκανε νά ἐμπιστευτεῖ πλήρως τόν Κύριο, νά παραδώσει τή ζωή του στά χέρια Του.
Ἡ δεύτερη καί πιό σκληρή δοκιμασία ἦρθε ἀργότερα. Ὁ καρκίνος ξαναγύρισε, αὐτή τή φορά ἀνηλεής, πιό βάναυσος. Καί ὅμως, ὁ γέροντας δέν διαμαρτυρήθηκε ποτέ. Ποτέ δέν ἄκουσες ἀπό τά χείλη του μιά πικρία, ἕναν λόγο παραπόνου. Ὑπομονή, προσευχή, σιωπή. Ἕξι ὁλόκληρα χρόνια μαρτυρίου. «Ὁ Θεός ξέρει», μᾶς ἔλεγε.
Στό νοσοκομεῖο της Βέροιας, ἔπειτα στή Θεσσαλονίκη, οἱ γιατροί πάλευαν, ἀλλά ἐκεῖνος γνώριζε. «Τώρα οἱ ἄνθρωποι ἔκαναν τό ἔργο τους, τά ὑπόλοιπα εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ», εἶπε. Καί μέρα μέ τή μέρα ἔσβηνε, ἤρεμα, γαλήνια, ὅπως ζοῦσε. Σάν νά ἑτοιμαζόταν γιά μιά μεγάλη Θεία Λειτουργία, γιά τή λειτουργία τῶν οὐρανῶν.
«Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.» (Λουκ. 21,19)
Καί ἔφτασε ἐκείνη ἡ ἱερή στιγμή στό νοσοκομεῖο τῆς Βέροιας. Ἡ τελευταία του ὥρα. Ἦταν ἀδύναμος, σχεδόν δέν μποροῦσε νά μιλήσει. Κι ὅμως, ἀκόμη καί τότε, ἡ σκέψη του δέν ἦταν στόν ἑαυτό του, ἀλλά σέ ἐμᾶς. Μέ ὅση δύναμη τοῦ εἶχε ἀπομείνει, μᾶς ἔδωσε τίς τελευταῖες του πνευματικές συμβουλές:
«Νά ζεῖτε μέ ἀγάπη. Νά εἶστε ἑνωμένοι. Μήν ἀφήσετε τήν διχόνοια νά σᾶς χωρίσει».
Αὐτά ἦταν τά τελευταῖα του λόγια. Μιά διαθήκη ἱερή, ἕνας τελευταῖος λόγος πού πρέπει νά κρατήσουμε βαθιά μέσα στήν καρδιά μας.
Καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, ὁ Κύριος τόν κάλεσε κοντά Του. Τόν πῆρε ἀπό τά χέρια μας, γιά νά λειτουργεῖ πλέον στό ὑπερουράνιο θυσιαστήριο.
Πῶς νά σέ ἀποχαιρετήσουμε, γέροντά μας; Πῶς νά βροῦμε λόγια νά ἐκφράσουν τήν ὀρφάνια πού νιώθουμε; Ἤσουν γιά ἐμᾶς στήριγμα, φῶς, εὐλογία. Κι ἄν οἱ φωνές μας σιγήσουν ἀπό τόν πόνο, «οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40) γιά τά ἔργα σου, γιά τήν ἀναστήλωση τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μονῆς, γιά τήν ἀγάπη σου, γιά τήν προσφορά σου. Μᾶς δίδαξες νά ζοῦμε ἑνωμένοι, νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, νά μήν προσκολλώμαστε στά πρόσωπα, ἀλλά νά ἀναζητοῦμε τόν Χριστό.
Σέ παρακαλοῦμε, ἀπό τόν οὐρανό ὅπου βρίσκεσαι, μή μᾶς ξεχάσεις. Δῶσε μας τή δύναμη νά συνεχίσουμε τό ἔργο σου, νά πορευτοῦμε ὅπως μᾶς δίδαξες. Γέροντά μας, νά ἔχουμε τήν εὐχή σου. Κι ἄν τά μάτια μας εἶναι γεμάτα δάκρυα, ἡ ψυχή μας ξέρει ὅτι δέν σέ χάσαμε. Εἶσαι μαζί μας, στή ζωή μας, στίς προσευχές μας.
Ἄς εἶναι αἰώνια ἡ μνήμη σου τίμιε καί πολυφίλητε γέροντα μας.
Καλή Ἀνάσταση!!!
