TEXT_SIZE
Διαφήμιση

orthodox links here:

Η κίνηση του σεβασμιωτάτου

Διαφήμιση

Αναζήτηση

με παρρησία...

Διαφήμιση

πρόσφατα

Διαβάστε όλα τα τεύχη του «Παύλειου Λόγου» τώρα

Διαφήμιση
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 4117889

Μνημόσυνο για τα θύματα της Μικρασιατικής καταστροφης

PDFΕκτύπωσηE-mail

 

Την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε στον μητροπολιτικό ιερό ναό αγίων και πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας και στη συνέχεια τέλεσε μνημόσυνο για τα θύματα της Μικρασιατικής καταστροφής.

Παρέστησαν οι τοπικές στρατιωτικές  και πολιτικές αρχές και εκπρόσωποι πολιτιστικών σωματείων κλπ

 

Στην ομιλία του ο σεβασμιώτατος τόνισε:

«Ὅστις θέλει πίσω μου λθεν παρνησάσθω αυτόν καί ράτω τόν σταυρόν ατο καί κολουθείτω μοι».

Χθές, δελφοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας όρτασε τήν παγκόσμιο ψωση το τιμίου καί ζωοποιο Σταυρο· καί σήμερα, Κυριακή μετά τήν ψωση, μς πενθυμίζει μέ τό εαγγελικό νάγνωσμα τή σημασία το σταυρο στή ζωή μας.

Διότι μπορεῖ ὁ Χριστός νά νλθε στόν σταυρό γιά τή σωτηρία μας, μπορεῖ ὁ Σταυρός του νά ποτελε σύμβολο δυνάμεως καί λπίδος γιά σους πιστεύουν σ ατόν, μως δέν ρκε μόνο θεωρητική πίστη, χρειάζεται καί πρακτική πόδειξή της. Καί ατή γίνεται μέ τόν τρόπο πού μς ποδεικνύει Χριστός στό σημερινό εαγγελικό νάγνωσμα, λέγοντας «στις θέλει πίσω μου λθεν παρνησάσθω αυτόν καί ράτω τόν σταυρόν ατο καί κολουθείτω μοι».

Τά λόγια το Χριστο δέν εναι πλς μία πρόσκληση· εναι ταυτόχρονα καί καθορισμός τριν προϋποθέσεων πού τίθενται προκειμένου νά ποδείξει ὁ ἄνθρωπος τήν πίστη του καί νά οκειωθε τή σωτηρία καί τή λύτρωση πού το προσέφερε Χριστός μέ τή σταυρική του θυσία.

πρώτη προϋπόθεση εναι ἡ ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου πού πιλέγει ατόν τόν δρόμο. Χριστός εναι σαφής. Κανείς δέν εναι ναγκασμένος νά τόν κολουθήσει. Κανείς δέν πιέζεται καί κανείς δέν κβιάζεται. «στις θέλει». Μόνο ποιος θέλει μπορε νά τόν κολουθήσει.

δεύτερη προϋπόθεση εναι ἡ ἄρνηση τοῦ ἑαυτο μας. «παρνησάσθω αυτόν». ,τι μς κρατ δεσμίους μέ τίς συνήθειες καί τά πάθη μας, ,τι μς δένει μέ τά γήινα καί τά γκόσμια, ,τι δυσκολευόμαστε νά τό ποχωρισθομε κόμη καί άν δέν εναι κακό, κόμη καί άν εναι φάμαρτο, δέν εναι συμβατό μέ τήν πόφασή μας νά κολουθήσουμε τόν Χριστό.

Πολλές φορές, δελφοί μου, μες οἱ ἄνθρωποι νομίζουμε τι μπορομε νά τά συνδυάσουμε λα. Πιστεύουμε τι μπορομε νά ζομε τή ζωή μας πως μς ρέσει, πως μς εχαριστε καί ταυτόχρονα νά εμαστε μέλη τς κκλησίας, νά θεωρομε τι ζομε τήν ν Χριστ ζωή. μως Χριστός τό διευκρινίζει: σοι τόν κολουθον πρέπει νά εναι πόλυτα φοσιωμένοι σέ κενον· νά μήν λοξοδρομομε, νά μήν λλοιθωρίζουμε, γιατί διαφορετικά δέν εναι δυνατόν νά τόν κολουθήσουμε· δέν εναι δυνατόν νά δουλεύουμε «δυσί κυρίοις». άν θέλουμε πράγματι νά κολουθήσουμε τόν Χριστό, τότε θά πρέπει νά παρνηθομε κατά τό δυνατό τόν αυτό μας, νά κλείσουμε τά ατιά μας στίς σειρνες το κόσμου καί νά προσηλωθομε στόν Χριστό, τόν ποο δέν θά πρέπει νά χάσουμε πό τά μάτια μας καθ᾽ ὅλη τήν πίγεια πορεία μας.

Βέβαια ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτο μας, πού ζητᾶ ὁ Χριστός, δέν εναι μία στιγμιαία πόφαση πράξη, εναι νας διά βίου γώνας, τόν ποο θά πρέπει νά γωνιζόμαστε καθημερινά. Καί παιτεται, διότι διαφορετικά δέν θά μπορέσουμε νά νταπεξέλθουμε στήν τρίτη προϋπόθεση, ἡ ὁποία εναι νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας.

«Ἀράτω τόν σταυρόν ατο», ζητᾶ ὁ Χριστός πό σους θέλουν νά τόν κολουθήσουν. Δέν γίνεται, λοιπόν, νά κολουθομε τόν Χριστό χωρίς νά σηκώνουμε τόν σταυρό μας. Δέν γίνεται νά κολουθομε τόν Χριστό χωρίς νά κόπο καί χωρίς θυσίες, χωρίς δυσκολίες καί χωρίς δάκρυα. Διότι κανένας σταυρός δέν εναι νώδυνος, κανένας σταυρός δέν εναι λαφρύς· καί γι ατό Χριστός θέτει ς προϋπόθεση γιά νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας τήν ρνηση τοῦ ἑαυτο μας. Μόνο ταν εμαστε ποδεσμευμένοι πό λλα βάρη, θά μπορέσουμε νά ρουμε τόν σταυρό μας· διαφορετικά δέν θά ντέξουμε τό βάρος του καί θά λυγίσουμε καί θά γκαταλείψουμε τήν προσπάθεια. Καί στόχος μας εναι νά φθάσουμε στό τέλος, νά φθάσουμε στόν σκοπό μας.

Ατό καναν, δελφοί μου, καί ο τιμώμενοι σήμερα θνομάρτυρες μητροπολίτες Χρυσόστομος Σμύρνης, Μοσχονησίων μβρόσιος, Κυδωνιν Γρηγόριος, κονίου Προκόπιος, Ζήλων Εθύμιος καί ο σύν ατος ναιρεθέντες. ραν τόν προσωπικό τους σταυρό, τόν σταυρό τς ερωσύνης καί τς ρχιερωσύνης, σέ να περιβάλλον δύσκολο καί πικίνδυνο· ραν τόν σταυρό τς διαποιμάνσεως νός λαο πού βρισκόταν σέ μία κρίσιμη καμπή τς στορίας του καί ντιμετώπιζε καθημερινά κινδύνους καί ντιξοότητες. Καί τόν σήκωναν μέ προσήλωση στόν Χριστό καί μέ αταπάρνηση. Καί ταν σταυρός ατός ρχιζε νά γίνεται κόμη βαρύτερος πό τούς διωγμούς καί τίς κακουχίες, καί τότε συνέχισαν νά τόν σηκώνουν. Δέν τόν πέρριψαν, δέν τόν ρνήθηκαν, δέν ζήτησαν νά παλλαγον πό ατόν. Τόν σήκωσαν μέ πομονή καί καρτερία μέχρι τό τέλος. Μέχρι πού πό προσωπικός σταυρός γινε σταυρός λοκλήρου το Γένους. Μέχρι πού πό προσωπικός σταυρός γινε σταυρός μαρτυρίου. λλά καί τότε συνέχισαν νά τόν σηκώνουν μέ γενναιότητα καί αταπάρνηση, γιατί γνώριζαν καί πίστευαν τι σταυρός το μαρτυρίου γίνεται καί κλίμακα πού δηγεῖ ὅσους τόν πομένουν μέχρι τόν ορανό.

Γι ατό, δελφοί μου, καί τούς τιμομε σήμερα· γι ατό καί μνημονεύουμε τή θυσία τους, πού ταν κφραση τς γάπης τους γιά τόν Χριστό καί τήν πατρίδα, καί συνεπής νταπόκρισή τους στήν κλήση το Χριστο νά τόν κολουθήσουν.

δική τους στάση ζως καί δική τους θυσία ς μς μπνέει πάντοτε, δελφοί μου, γιά νά γωνιζόμαστε καί μες νά αρουμε  τόν σταυρό μας μέ πομονή κολουθντας τόν Χριστό, στε νά φθάσουμε στόν προορισμό μας νωμένοι μαζί του καί νά πολαύσουμε τήν αωνία ζωή πού μς χάρισε μέ τή θυσία του καί τήν ποία πολαμβάνουν καί οἱ ἐθνομάρτυρες εράρχες, τν ποίων τελομε τή μνήμη.