TEXT_SIZE
Διαφήμιση

orthodox links here:

Η κίνηση του σεβασμιωτάτου

Διαφήμιση

Αναζήτηση

με παρρησία...

Διαφήμιση

πρόσφατα

Διαβάστε όλα τα τεύχη του «Παύλειου Λόγου» τώρα

Διαφήμιση
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 4111854

Αρχιερατικός Εσπερινός στο Γηροκομείο Βέροιας

PDFΕκτύπωσηE-mail

Την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου, παραμονή της εροτής της παγκοσμίου υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό στο παρεκκλήσιο του Γηροκομείου Βέροιας.

Κατά την ομιλία του ο σεβασμιώτατος τόνισε:

«Καί διεγόγγυζεν ὁ λαός κατά Μωυσῆ λέγοντες· τί πιώμεθα;»

Ἕνα περιστατικό ἀπό τήν πορεία τῶν Ἑβραίων πρός τή γῆ τῆς ἐπαγγελίας περιγράφει τό ἀνάγνωσμα τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ· ὄχι γιά νά μᾶς παρουσιάσει τόν γογγυσμό τῶν Ἑβραίων πού δυσανασχετοῦσαν, ὅπως καί ἄλλες φορές, ἀλλά τό θαῦμα πού ἐπιτέλεσε ὁ Θεός γιά χάρη τους διά τοῦ Μωϋσέως καί τό ὁποῖο ἀποτελεῖ προτύπωση τῆς θαυμαστῆς δυνάμεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ.

Οἱ Ἑβραῖοι, λοιπόν, πού δεινοπαθοῦσαν κάτω ἀπό τήν καταπιεστική ἐξουσία τοῦ Φαραώ τῆς Αἰγύπτου, ἀποφάσισαν μετά ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ στόν Μωυσῆ, νά ἐγκαταλείψουν τήν Αἴγυπτο καί νά πορευθοῦν στή γῆ πού θά τούς ὑπεδείκνυε ὁ Θεός. Καί παρότι εἶχαν ἐπανειλημμένα διαπιστώσει μέ ποιό θαυμαστό τρόπο τούς εἶχε ἐλευθερώσει ὁ Θεός ἀπό τή δουλεία τοῦ Φαραώ, στέλνοντας πρῶτα τίς δέκα πληγές στούς Αἰγυπτίους καί στή συνέχεια καταστρέφοντας τόν στρατό τους, ἐνῶ οἱ ἴδιοι διερχόταν θαυματουργικά «ἀβρόχοις ποσί» τήν Ἐρυθρά θάλασσα, δυσφοροῦσαν ἐναντίον τοῦ Μωϋσέως στόν ὁποῖο ὄφειλαν, μετά τόν Θεό, τήν ἐλευθερία τους γιατί δέν εἶχαν νερό γιά νά πιοῦν. Καί στήν ἀπαίτησή τους «τί πίωμεν;» ὁ Μωυσῆς μέ τήν ὁδηγία τοῦ Θεοῦ ἔδωσε τήν ἀπάντηση. Ἔβαλε ἕνα κομμάτι ξύλο πού τοῦ ὑπέδειξε ὁ Θεός στό πικρό νερό τῆς Μερράν καί τό πικρό μεταβλήθηκε σέ γλυκό καί εὐχάριστα πόσιμο νερό πού ξεδίψασε τούς Ἑβραίους καί τούς ἐνίσχυσε γιά νά συνεχίσουν τήν πορεία τους πρός τή γῆ τῆς ἐπαγγελίας.

Τό ξύλο αὐτό πού μετέβαλε τό πικρό νερό σέ γλυκό συμβολίζει, ἀδελφοί μου, κατά τούς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἑρμηνευτές τῆς Παλαιᾶς Δαθήκης τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ὄχι μόνο λόγω τῆς ὁμοιότητος τοῦ ὑλικοῦ, ἀλλά καί ἐπειδή ὁμοίαζε μέ αὐτό καί σέ κάτι ἀκόμη: ὅπως κανείς ἀπό τούς Ἑβραίους δέν μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι ἕνα ξύλο μποροῦσε νά τούς χαρίσει τό ὕδωρ τῆς ζωῆς, τό νερό πού θά τούς διατηροῦσε στή ζωή, ἔτσι καί κανείς θνητός δέν μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι ἀπό τό ἀτιμωτικό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ἐν ᾧ ἐτέθη Χριστός, θά μποροῦσαν νά ἐκπηγάσουν κρουνοί ζωοπαρόχου ὕδατος ἀθανασίας· κανείς δέν μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ θά μετέτρεπε τήν πικρή καί χωρίς προοπτική ζωή τῶν ἀνθρώπων μακριά ἀπό τόν Θεό σέ μία ζωή πού τή γλυκαίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καί τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ὅμως, ἀδελφοί μου, τό ἀνάγνωσμα αὐτό ἀπό τό βιβλίο τῆς Ἐξόδου δέν μᾶς θυμίζει μόνο τή σημασία καί τόν ρόλο τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ στή ζωή μας, μᾶς θυμίζει καί τή στάση μας ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία πολλές φορές ὁμοιάζει μέ αὐτή τῶν Ἑβραίων. Διότι παρότι στόν Θεό ὀφείλουμε ὅ,τι ἔχουμε στόν κόσμο αὐτό, τή ζωή μας, τήν ὑγεία μας, τά ἀγαθά πού ἀπολαμβάνουμε καθημερινά, τήν ἀγάπη καί τή στοργή τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί τήν παρηγορία τῆς μετανοίας καί τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας πού μᾶς χάρισε μέ τή σταυρική θυσία τοῦ Υἱοῦ του καί μᾶς τήν προσφέρει διαρκῶς μέσω τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας μέχρι νά ἐπιτύχουμε δι᾽ αὐτῶν τή σωτηρία μας.

Καί ὅμως ἐμεῖς συχνά δέν εἴμαστε εὐχαριστημένοι· συχνά δέν ἔχουμε τήν ὑπομονή πού χρειάζεται γιά νά ἀντιμετωπίσουμε δυσκολίες καί προβλήματα πού συμβαίνουν στή ζωή μας, καί δυσανασχετοῦμε καί παραπονούμεθα καί λέμε «γιατί, Θεέ μου, νά συμβεῖ σέ μένα» τό ἕνα ἤ τό ἄλλο.

Καί στίς περιπτώσεις ὅμως αὐτές ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, ὁ Θεός φροντίζει γιά μᾶς καί μᾶς προτρέπει νά κάνουμε αὐτό πού ὑπέδειξε καί στόν πιστό θεράποντά του Μωυσῆ προκειμένου νά ἀντιμετωπίσει τή διαμαρτυρία τῶν Ἑβραίων.

Θέτει στή διάθεσή μας τόν Σταυρό τοῦ Υἱοῦ του καί μᾶς καλεῖ νά τόν χρησιμοποιοῦμε καί νά τόν ἐπικαλούμεθα γιά νά μεταβάλει τά πικρά καί τά δυσάρεστα πού συμβαίνουν στή ζωή μας σέ γλυκά καί εὐχάριστα. Διότι ὅλοι ἀντιμετωπίζουμε καί δυσάρεστα στή ζωή μας, καί θλίψεις καί ἀσθένειες καί πόνους. Ὅλοι σηκώνουμε τόν δικό μας σταυρό· καί ὅσοι ζεῖτε στό Ἵδρυμα αὐτό καί ὅσοι ἐργάζονται καί ὅσοι ἀσκοῦν τή διοίκησή του, ὅλοι ἀνεξαιρέτως· γιατί δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος καί ζωή χωρίς σταυρό. Ὅμως αὐτόν τόν σταυρό πού σηκώνουμε ἐμεῖς, δέν τόν σηκώνουμε μόνοι. Τόν σηκώνουμε μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ πού ἀπομακρύνει τό κακό καί τή δύναμή του ἀπό ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται καί τόν θέτουν ὡς φυλακτήριο τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς τους καί ὡς ἀποτρεπτικό κάθε ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου.

Καί ὅπως ὁ Μωυσῆς μετέτρεψε μέ τή χρήση τοῦ ξύλου πού τοῦ ὑπέδειξε ὁ Θεός τό νερό σέ πόσιμο, ὅπως ἡ Ἐκκλησία ἁγιάζει μέ τόν Σταυρό τό νερό τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ ἁγιασμοῦ, ἀλλά καί ὅλους τούς πιστούς, ἔτσι καί ἐμεῖς μποροῦμε καί πρέπει νά προστατεύουμε καί νά ἁγιάζουμε τόν ἑαυτό μας καί τή ζωή μας κάνοντας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καθημερινά καί θέτοντάς τον στήν ἀρχή ὅλων τῶν ἔργων μας, ἐπικαλούμενοι τήν προστασία καί τή χάρη του, ἔτσι ὥστε νά μποροῦμε νά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή τά λυπηρά καί τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς μας νικηφόρα καί εἰρηνικά μέχρι νά φθάσουμε καί ἐμεῖς στήν οὐράνια γῆ τῆς ἐπαγγελίας, στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.