FyteiaAgiwnDionysioukaiMhtrofanous2018.jpg

Την Δευτέρα 9 Ιουλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στην Φυτειά, επι τη εορτή των Οσίων Διονυσίου του Ρήτορος και Μητροφάνους του Πνευματικού.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 15 ετών από την εις Κύριον εκδημία του μακαριστού γέροντός του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Β΄ τέλεσε μνημόσυνο. Επίσης λόγω της εορτής των Οσίων Διονυσίου και Μητροφάνους τέλεσε μνημόσυνο για τους Γέροντες Γεράσιμο και Σπυρίδωνα τους Μικραγιαννανίτες και Διονύσιο και Μητροφάνη του Ιερομονάχους.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :

«Θείοις νθραξι τς γκρατείας, πάθη φλέξαντες τά φρυγανώδη σκητικς ν τ θ στρά­ψα­τε», ψάλλει κκλησία μας σή­μερα πρός τιμήν τν δύο σίων τούς ποίους ορτάζει καί τούς ποίους τιμ διαίτερα καί πανη­γυρίζει νορία σας, το σίου Διονυσίου το ρήτορος καί το σίου Μητροφάνους.

Καί πράγματι ο δύο σιοι διέ­πρεψαν στόν γιο ρος, χι μέ τούς τρόπους πού διαπρέπουν συνή­θως ο νθρωποι, χι μέ μέσα καί τρόπους κοσμικούς, λλά μέ τόν γώνα τς σκήσεως. Τόσο με­γάλη ταν προσπάθεια πού κα­τ­έβαλαν καί γώνας πού κα­ναν ναντίον τν παθν, να­ντίον τν πειρασμν, ναντίον το διαβόλου, στε γιναν γνω­στοί καί ξακουστοί σέ λον τόν θωνα καί τιμήθηκαν μετά τήν κοί­μησή τους ς σιοι τόσο πό τούς γιορετες πατέρες σο καί πό λη τήν κκλησία.

Τί ταν ατό μως πού τούς κα­νε νά λάμψουν καί νά καταυγά­σουν μέ τήν ρετή τους τό γιο ρος;

ταν, δελφοί μου, μς λέγει ερός μνογράφος, γκράτεια. γώνας καί προσπάθειά τους ταν, δηλαδή, νά ντισταθον σέ λα κενα τά πάθη καί τίς δυ­ναμίες πού χει κάθε νθρωπος καί τόν παρακινον νά παρεκ­κλί­νει πό τίς ντολές το Θεο, νά ποχωρήσει στούς πειρασμούς καί νά μαρτήσει. Γιατί γκράτεια εναι νά βάζω φραγμό στήν νεξέ­λεγκτη θέλησή μου, νά βάζω φραγ­μό στίς πιθυμίες μου, νά βάζω φραγμό στίς ρέξεις μου. Γιατί λα ατά καί θέλησή μας καί ο πιθυμίες μας καί ο ρέξεις μας άν δέν λεγχθον, άν δέν χειραγωγηθον, άν δέν χαλινα­γω­γηθον μέ τήν γκράτεια, τότε κυριαρχον στή ζωή. Τότε γινόμεθα ρμαιο λων ατν, μς γουν δηλαδή καί μς φέρουν, χω­ρίς νά μπορομε νά λέγξουμε πλέον τόν αυτό μας, χωρίς νά μπορομε νά σταματήσουμε τόν κατήφορο τόν ποο χουμε πάρει.

γκράτεια μως δέν εναι μόνο νας φραγμός σέ λα ατά. Εναι συγχρόνως καί ατή πού κατα­καίει τά πάθη καί τά ξαφανίζει, πως κατακαίονται καί ξαφα­νί­ζονται τά διάφορα προσανάμ­ματα καί τά φρύγανα, ταν νά­ψουν τά κάρβουνα, ταν νάψει φωτιά. Γι ατό, δελ­φοί μου, καί ψάλλει ερός μνογράφος, τι ο σιοι καί θεοφόροι πατέρες κατέφλεξαν μέ τούς θείους νθρα­κες τς γκρατείας τά πάθη.

γκράτεια στό πλαίσιο τς σκήσεως δέν εναι μόνο μία σκηση τς θελήσεώς μας. Δέν εναι μόνο μία σκηση γιά νά πιβληθομε στίς πιθυμίες μας. Εναι μία προσπάθεια καί νας γώνας πού γίνεται μέ τή χάρη το Θεο. Καί ταν γωνι­ζό­μεθα μέ τή βοήθεια καί τή χάρη το Θεο, τότε γκράτεια δέν πε­ριορίζει καί δέν συρρικνώνει πλς τά πάθη μας λλά τά κατακαίει καί τά ξαφανίζει μέ τή χάρη βέβαια το Θεο.

ς μήν νομίσουμε μως τι γκράτεια εναι  μόνο γιά τούς μο­να­χούς, πως ταν ο ορταζόμενοι σή­μερα σιοι Διονύσιος ρήτωρ καί Μητροφάνης. Εναι μία ρετή γιά τήν ποία θά πρέπει νά γωνι­ζόμεθα λοι μας.

Ζομε σέ μία ποχή, ζομε σέ ναν κόσμο, που ο νθρωποι νο­μίζουν τι ζον τήν πόλυτη λευθερία, πειδή κάνουν ,τι θέ­λουν, ποτε τό θέλουν καί πως τό θέλουν. Ζον σέ μία κατάσταση πολύτου συδοσίας καί τό μόνο πού τούς νδιαφέρει εναι νά μήν λέγουν ποτέ χι στίς πιθυμίες τους καί στά πάθη τους. Καί ποιό εναι τό ποτέλεσμα; χουμε μία κοινωνία στήν ποία ο περισσό­τε­ροι δέν λέγχουν τόν αυτό τους, λλά πιδίδονται χωρίς κα­μία συστολή, χωρίς κανένα περι­ο­ρισμό στήν κανοποίηση τν πι­θυμιν τους, ποιες καί ν εναι ατές, σαρκικές καί πνευματικές, οκονομικές καί θικές. Ατό πού τούς νδιαφέρει εναι νά μήν χα­λάσουν τό χατήρι τν ρέξεων καί τν πιθυμιν τους, νά μήν πιεσθον καί κακοκαρδισθον.

Γι ατό καί βλέπουμε, δελφοί μου, νθρώπους γύρω μας πού δέν μπορον νά συγκρατηθον σέ τί­ποτε, πού νος χει παραδώσει τή διαχείριση καί τήν καθοδήγηση το νθρώπου στίς πιθυμίες. Γι ατό βλέπουμε νθρώπους δια­λυμ­μένους, ψυχικά καί σωματικά, ποχείρια τν παθν καί τν δυ­ναμιν τους, πού ν ρχικά νό­μιζαν τι ζον τήν πόλυτη λευ­θερία, στή συνέχεια διαπίστω­σαν τι εναι δολοι τν παθν τους πό τά ποα καί δέν μπο­ρον νά παλλαγον.

Γι ατό ς μιμηθομε καί μες τό παράδειγμα τν ορταζομένων σίων καί θεοφόρων πατέρων μας, το σίου Διονυσίου το ρή­το­ρος καί το σίου Μητροφάνους το πνευματικο καί ς σκηθομε στήν γκράτεια, στήν γκράτεια τς γλώσσης, τς ργς καί το θυμο, στήν γκράτεια τς κακίας καί τς κατακρίσεως, τς πλεονε­ξίας, τν σαρκικν καί τν λι­κν δονν καί πολαύσεων, καί τότε θά ρχίσουμε καί μες νά λευθερωνόμεθα πό τά πάθη μας καί νά προοδεύουμε στήν ρετή, μέ τή βοήθεια το Θεοδιά πρεσβειν καί τν τιμωμένων γίων, ο ποοι διά τς γκρα­τείας λαμψαν καί λάμπουν στό πνευματικό στερέωμα καί μς φω­τίζουν μέ τή ζωή καί τήν γιότητά τους.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ