ArxaggelwvnM.Veroias2018.jpg

Κατά το διήμερο 7 και 8  Νοεμβρίου  εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας η εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Την παραμονή της εορτής το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αρχαγγέλων Ασωμάτων.

Ανήμερα της εορτής το πρωί ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αρχαγγέλων στο χωριό Αρχάγγελος.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΏ

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :

«Δετε ον φιλέορτοι καί φιλό­χρι­στοι, τά ν­θη τν ρετν δρε­ψά­μενοι, καθαρας ν­νοί­αις … το ρ­χαγγέλου τήν σύναξιν τιμήσω­μεν».

Mέ ατά τά λόγια προ­τρέπει καί μς πόψε ερός μνογράφος νά τιμή­σου­με τή σύναξη τν γί­ων ρχαγγέ­λων Μι­χαήλ καί Γα­βριήλ καί πα­σν τν πουρα­νί­ων δυνάμεων. Μς κα­λε νά δρέ­ψου­με τά ν­θη τν ρετν καί μέ κα­θαρό τόν νο μας πό τά γήινα καί μαρ­τωλά πού συνήθως τόν κατα­κλύζουν νά προσέλθου­με στόν ναό τους γιά νά τούς συναντή­σου­με καί νά εχαριστήσουμε τόν Θεό, γιατί μς τούς χά­ρισε ς προ­στάτες καί φύλακες τς ζως μας.

Μς καλε ερός ­μνογράφος νά προσ­φέ­­­­ρουμε στούς γίους γ­γέ­λους τά νθη τν ρε­τν, γιατί ο ρετές μας εναι ατές πού τούς κανοποιον καί τούς χαροποιον, χι μόνο γιατί  ο διοι ε­ναι κατ ξοχήν νάρε­τα ντα, λλά καί γιατί χαίρονται καί εχαρι­στο­νται, ταν βλέπουν καί μς νά προοδεύ­ου­με καί νά προκόπτουμε στό γαθό.

Μς καλε μως νά τούς πλησιά­σουμε καί μέ καθαρό νο καί κα­θαρή σκέψη, για­­­τί ο διοι εναι πνεύ­­ματα καθαρά, τά ποα δέν τά μο­λύνει ποτέ καμία μαρτωλή σκέψη πιθυμία. Εναι πνεύ­ματα καθαρά καί γνά πού εχαρι­στο­νται στήν καθαρότητα καί τήν γνότητα τν ψυ­χν, τίς ποες τούς κά­­λεσε Θεός νά δια­κονον.

Γιατί μως μς καλε ερός μνο­­γράφος νά τιμή­σουμε τούς γί­ους γγέλους καί ρχαγγέ­λους;

Μς καλε, δελ­φοί μου, πρτον γιά τήν μμονή τους στό γα­θό καί τήν πιστό­τη­τά τους στόν Θεό. ταν ωσ­φόρος καί ο δι­κοί του γγελοι θέλησαν νά περ­κερά­σουν τόν δη­μι­ουργό τους Θεό καί νά γίνουν «μοιοι τ ψίστ», μέ πο­τέ­λε­σμα νά κπέ­σουν πό τήν γαθή γγελική τους φύση καί νά γί­νουν πνεύματα σκοτει­νά καί χθροί το Θεο, ο γιοι γ­γελοι πού τι­μομε σήμερα παρέ­μει­­ναν σταθεροί καί πι­στοί στόν Θεό, κερδί­ζον­τας τσι μέ τή χάρη του τό προ­νόμιο νά εναι στό ξς τρεπτοι στό κακό.

Μς καλε μως, ­δελ­­φοί μου, καί γιά ­ναν κόμη λόγο νά τι­μή­σουμε τούς γίους γ­γέλους· καί ατός ε­ναι εγνωμοσύνη μας πρός ατούς γιά λα σα μς προσ­φέρουν κατ ντολή το Θεο. Διότι Θεός δέν κρά­τη­σε τούς γγέλους γιά τόν αυτό του· καί μπο­ρε νά εναι καί νά θεω­ρο­νται ο γγελοι πνεύ­­ματα δια­κο­νικά, μπορε ργο τους νά εναι νά μνον «κα­τα­παύστοις στό­μα­σιν, σιγήτοις δοξολογίαις» τόν Θεόν καί νά τόν διακονον, μως Θεός τούς χει θέσει στήν  πραγ­μα­­τι­κό­­τητα στή δική μας δια­κο­νία. Γιατί καθένας πό μς χει τόν δικό του προ­σωπικό γγελο φύ­λα­κα, τόν δικό του προ­σωπικό βοηθό καί συμ­παραστάτη στήν πο­ρεία του πό τή γ στόν ο­ρανό, τόν προσωπικό του δηγό γιά νά πε­ρά­σει, φόσον τόν κο­λου­θε μέ πιστότητα, τίς συμπληγάδες το πα­­­ρόντος κόσμου καί νά φθάσει στή βασιλεία τν ορανν.

Κάθε ­νας πό μς χει τόν δι­κό του γ­γελο γιά νά τόν νθαρ­ρύνει καί νά τόν νι­σχύ­σει στόν κα­θη­με­ρι­νό του γώνα, λ­λά καί γιά νά τόν προ­στατεύει «μήποτε προ­σκό­ψ πρός λίθον τόν πόδα» του, πό μία καί μόνη προϋπόθεση: νά πο­φα­σίσει ν­θρωπος νά κολουθε τό μονοπάτι πού το ποιδεικνύει φύλα­κας γγελός του καί νά γωνίζεται γιά τήν πό­­κτηση τν ρε­τν.

Πόσο σημαντική καί πόσο μεγά­λη εναι ατή ελογία το Θεο πρός τόν νθρωπο. Στέλ­νει γιά τή διακονία μας τούς δικούς του πη­ρέτες· γιατί ο γιοι γγελοι εναι πηρέτες το Θεο, ποος πό πολλή γά­πη μς τούς παρα­χωρε. Καί ν, ­δελφοί μου, γιά τά ν­θρώ­πινα μέτρα θεω­ρο­ν­ται προ­νο­μιοχοι ο νθρωποι κενοι, ο ποοι διαθέτουν κά­ποιον νά τούς ξυπη­ρε­τε στίς καθημερινές τους νάγκες, κάποιον πού νά τούς φυ­λάσσει καί νά τούς προστα­τεύ­ει πό τούς κινδύ­νους στούς ποίους εναι κ­τεθειμένοι, πο­λύ πε­ρισ­σότερο προνο­μι­­ο­­χοι ε­μαστε ­μες, πού χάρη το Θεο μς ξιώνει νά χουμε τούς γγέ­λους νά διακονον στό ργο τς σωτη­ρίας μας. Διότι κύριος σκο­πός τν γίων γ­γέ­λων στή ζωή μας ε­ναι νά μς δηγήσουν στή σωτηρία.

Ατή τή με­γάλη ελο­γία πού χουμε, θά πρέπει ­πωσ­δήποτε νά ξιο­ποι­ήσουμε κάνοντας στή ζωή μας τιδήποτε τούς χαροποιε, στε νά παραμένουν πάντοτε κο­ντά μας καί νά πιτελον μέ χαρά τή διακονία τους. Καί τούς χα­ρο­ποιε τιδήποτε χα­ρο­ποιε καί τόν Θεό. Τούς χαροποιε προ­σπάθεια καί γώνας μας νά ποφεύγουμε τήν μαρτία καί τό κα­κό, νά δια­τηρομε τήν ψυχή καί τό σμα μας, τήν καρδιά καί τόν νο μας κα­θαρά πό τούς ρύ­πους τς μαρ­­τίας.

ς προσπα­θο­με, λοιπόν, καί ς γωνιζόμασθε γι ατόν τόν σκο­πό, δελφοί μου, καί ς πικα­λού­μεθα σέ κάθε στιγμή τς ζως μας τή βοήθεια καί τή μεσιτεία τους στόν Θεό, καί νά εμαστε βέ­βαιοι τι μέ τή βοήθειά τους θά ξιω­θο­με καί μες νά πιτύχουμε τή σω­τη­ρία μας.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θ. Λειτουργία  :

«που πισκιάσ χάρις σου, ρχάγγελε, κεθεν το διαβόλου διώκεται δύναμις».

ορτάζει καί τιμ σήμερα κ­κλησία μας τή σύναξη τν γίων ρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί πασν τν πουρανίων δυνά­μεων σωμάτων. ορτάζει καί τιμ τούς γί­ους γγέλους καί ρχαγ­γέλους, ο ποοι εναι τά σώματα καί νοε­ρά δημιουργήματα το Θεο, ο ποοι εναι τά λειτουργικά πνεύ­­μα­τα, τά ποα τόν μνον καί τόν δο­ξάζουν νυχθημερόν «κα­τα­παύ­­­­στοις στόμασιν, σιγήτ­οις δο­ξο­λογίαις», λλά καί διακο­νον τό θεο σχέδιό του μέ πό­λυ­τη πι­στό­τητα καί πακοή.

Καί δέν εναι τυχαο τι τόσο τό ποστολικό σο καί τό εαγγελικό νάγνωσμα τς σημερινς ορτς ναφέρονται στό θέμα τς πακο­ς καί τς ποταγς στό θέλημα το Θεο. Διότι ο γιοι γγελοι ε­ναι τά κατ ξοχήν πρότυπα πα­κο­ς στόν Θεό. Καί μά­λιστα πέ­δει­ξαν ατή τήν πακοή τους πα­ρα­μένοντας πιστοί κοντά του καί διακονώντας τόν Θεό μέ φοσίω­ση καί εγνωμοσύνη, διότι Θεός εναι δημιουργός τους καί δημι­ουρ­γός το σύμπαντος κόσμου. καναν, δηλαδή, ατό πού δέν ­κανε τό τάγμα το ωσ­φόρου, το φωτεινο κείνου γ­γέλου, ­πο­ος, τυφλωμένος πό τήν πε­ρη­φάνεια καί μή κτι­μώ­ντας τή δωρεά το Θεο, πανα­στάτησε ναντίον του καί θέλησε νά πάρει τή θέση του καί νά γίνει ατός κύ­ριος το σύμπαντος καί λης τς κτίσεως.

Πς μως μπο­ροσε νά γίνει, ταν πρχε κύ­ριος καί πλάστης τς κτίσεως καί ατός δέν ταν πα­ρά να δη­μι­ούρ­γημά του; Πς ταν δυνα­τόν νά περκεράσει τόν Θεό καί νά γίνει ατός Θεός στή θέση το Θεο;

Δέν ταν δυνατόν, φυσικά, λλά περηφάνεια καί γωισμός το σκότισαν τόν νο καί πό φωτεινό πνεμα πού ταν γινε σκοτεινό, πό καθαρό καί γαθό πού ταν, γινε πονηρό, καί πό γγελος το Θεο γινε δυστυχς χθρός καί διάβολός του, καί χωρίσθηκε ριστικά πό τόν Ατόν.

Γι ατό καί ντί νά διακονε τόν Θεό, ντί νά φυλάσσει καί νά προ­στα­τεύει κατ ντολή το Θεο τούς νθρώπους, διάβολος τούς μισε καί τούς χθρεύεται καί συκο­φα­ντε τόν Θεό καί βάζει προσκόμ­μα­τα καί δημιουργε πειρασμούς, στε νά μς πομακρύνει πό τόν Θεό καί νά μς μετατρέψει σέ πο­χεί­ριά του, νά μς μετατρέψει σέ δικούς του δούλους καί δια­κό­νους καί νά μς κάνει νά χάσουμε τήν ετυχία καί τή μακαριότητα πού μς προσφέρει Θεός καί τήν ­ποία διος στερήθηκε ξαιτίας τς περηφανείας καί το γωι­σμο του.

μως μες, δελφοί μου, τιμώ­ντας σήμερα τούς γίους γγέλους καί ρχαγγέλους, τά πρότυπα α­τά τς πακος καί τς πρόθυμης φαρμογς το θελήματος το Θεο, ς προσπαθήσουμε νά κο­λου­θήσουμε τό παράδειγμά τους.

ς πικαλούμεθα καθημερινά τή βοήθεια καί τή συμπαράστασή τους γιά νά βαδίζουμε τήν δό τν ντολν το Θεο καί γιά νά κάνουμε στή ζωή μας τό θέλημά του, πως τό κάνουν λοι ο γιοι γγελοι.

ς πικαλούμεθα τή βοήθεια καί τήν προστασία τους γιά νά πο­φεύ­γουμε «τά πεπυρωμένα βέλη το πονηρο», το διαβόλου, πού προσπαθε νά μς τραυματίσει καί νά μς δη­γήσει στήν πτώση, λλά καί γιά νά ποφεύγουμε τίς παγίδες τν πει­ρα­σμν, τίς ποες καθημερινά στήνει χθρός τς ψυχς μας γιά νά μς κάνει νά μαρτήσουμε καί νά πάθουμε ,τι παθε καί κε­νος.

ς πικαλούμεθα τή βοήθεια καί τήν προστασία τν γίων γγέ­λων καί το φύλακός μας γγέ­λου, γιατί καθένας πό μς χει τόν φύλακα γγελό του, γιά νά πο­φεύ­γουμε τόν πει­ρασμό το γωι­σμο καί τς πε­ρηφανείας πού μς ποξενώνει καί μς χωρίζει πό τόν Θεό καί μς δηγε στήν πώλεια καί τήν καταστροφή.

ς χουμε, δελφοί μου, πάντοτε κατά νον τήν προτροπή το ρχαγγέλου Μι­χαήλ, πού επε πρός λα τά τάγματα τν γγέλων, «στμεν καλς, στμεν με­τά φόβου», μέ τήν ποία προ­σπά­θησε νά συγκρατήσει πό τήν πτώ­­­ση τόν ωσφόρο καί σους τόν κολουθοσαν, στε νά ε­με­θα προσεκτικοί στή ζωή μας καί νά μήν παναστατομε ναντίον το Θεο, ετε μέ τούς λογισμούς ετε μέ τίς πράξεις μας, νομίζοντας τι Θεός μς στερε τήν λευθερία μέ τόν νόμο καί τίς ντολές του.

Θεός μς δημιούργησε λευθέ­ρους καί ο ντολές του, τίς ποες μς καλε νά κολουθήσουμε, ε­ναι ατές, δελφοί μου, ο ποες μς βοηθον νά διατηρήσουμε τήν λευθερία τήν ποία μς χά­ρισε Θεός καί νά μήν γίνουμε δέ­σμιοι τν παθν μας καί πο­χείρια το διαβόλου.

Γι ατό ς προσπαθομε νά μι­μού­μεθα τήν πακοή τν γίων γγέλων καί ρχαγγέλων στό θέ­λη­μα το Θεο, καί ς δοξο­λο­γομε καί μες μαζί τους τόν Θεό γιά λες τίς δωρεές πού μς χα­ρί­ζει, λλά καί γιά τόν φύλακα γ­γε­λο πού χει δώσει στόν κα­θέ­να μας, καί ποος, βλέποντας τή διάθεσή μας νά πακούουμε στό θέλημα το Θεο, θά εναι πάντο­τε συμπαραστάτης μας λλά καί θά μεσιτεύει στόν Θεό γιά μς καί τή σωτηρία μας.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΏ