KDPauleiaAnatolikio2018.jpg

Στο πλαίσιο των ΚΔ΄ Παυλείων, την Πέμπτη 21 Ιουνίου το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Ανατολικού εκδήλωση με τίτλο «Η σύγχρονη απαρχή της Ιεραποστολής στην Αφρική: π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος».

Στην αρχή ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων απηύθυνε χαιρετισμό και μίλησε για τη μορφή και το έργο του μακαριστού π. Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου.

Η εκδήλωση έκλεισε με ύμνους και τραγούδια που αποδόθηκαν από το Βυζαντινό χορό «Μουσουργέτες» καί τη Χορωδία της Ενορίας υπό τη διεύθυνση του κ. Περικλή Μαυρουδή.

Την εκδήλωση παρουσίασε ο Αρχιερατικός Επίτροπος Καμπανίας Αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Μέ τή χάρη το Θεο καί τίς πρεσβεες το γίου νδόξου καί πρωτοκορυφαίου ποστόλου Παύ­λου ερά μας Μητρόπολη ρ­γάνωσε καί πραγματοποιε γιά 24η χρονιά τόν καθιερωμένο πλέον κύκλο τν ορταστικν, λα­τρευτι­κν καί πολιτιστικν κδη­λώσεων πρός τιμήν το δρυτο της, το ποστόλου τν θνν καί ποστόλου τς Μακεδονίας καί τς λλάδος, το ποστόλου Παύλου.

Τό θέμα τν ΚΔ´ Παυλείων εναι: «Εαγγελισμός καί εραποστολή», καθώς μεγάλος πόστολος εναι κενος ποος συνέδεσε περισ­σό­τερο πό κάθε λλον τό νομά του μέ τόν εαγγελισμό τν θνν, δηλαδή μέ τό κήρυγμα το Εαγγελίου χι μόνο πρός τούς ουδαίους καί τούς λληνί­ζοντες λλά καί πρός τούς θνι­κούς καί τούς λληνες, χάριν τν ποίων νέλαβε τίς ποστολικές του περιοδεες, τν ποίων τούς κόπους καί τίς ταλαιπωρίες περι­γράφει γλαφυρά φίλος καί μα­θη­τής του εαγγελιστής Λουκς στίς Πράξεις τν ποστόλων. Γιά τόν σκοπό ατό λλωστε, γιά τόν εαγγελισμό δηλαδή τν θνν, τόν εχε πιλέξει Χριστός ς «σκεος κλογς, το βαστάσαι τό νομά του νώπιον θνν καί βασιλέων υἱῶν τε σραήλ».

«Εαγγελισμός καί εραποστο­λή» εναι, λοιπόν, τό γενικό θέμα τν ΚΔ´ Παυλείων, στό πλαίσιο τν ποίων ντάσσεται καί ση­μερινή σπερίδα μνήμης, φιερω­μένη στή σεπτή καί ερή μορφή το πρώτου συγχρόνου εραποστό­λου, το μακαριστο π. Χρυσοστό­μου Παπασαραντοπούλου.

Δέν εναι δυνατόν νά μιλήσει κα­νείς σήμερα γιά ρθόδοξη ερα­πο­στολή στήν φρική, χωρίς νά ναφερθε στόν πρωτοπόρο ατό κληρικό πού νοιξε τόν δρόμο γιά τό εαγγελικό κήρυγμα στούς «ν χώρ καί σκι θανάτου καθημέ­νους» δελφούς μας τς μαύρης πείρου. Δέν εναι δυνατόν νά μι­λήσει κανείς γιά ρθόδοξη ερα­ποστολή στήν φρική, χωρίς νά μνημονεύσει μέ σεβασμό καί μέ τιμή τό νομα το θαρραλέου ατο ερομονάχου πού πγε κε καί σπειρε τόν σπόρο το Εαγ­γελίου, τόν σπόρο τς πίστεως «ν γ ρήμ καί βάτ καί νύδρ», στίς ψυχές τν φρικανν δελ­φν μας, πού δέν εχαν κούσει ποτέ μέχρι τότε γιά τόν Χριστό, πού ζοσαν στήν γνοια καί τό σκοτάδι τς εδωλολατρείας, τν προλήψεων καί τν προκαταλή­ψεων, δέσμιοι συχνά το ρχο­ντος το σκότους.

άν στορία τς ρθοδόξου ε­ρα­ποστολς στήν φρική χει παρόν καί μέλλον, ατό φείλεται στό παρελθόν της. να παρελθόν χι πολύ μακρινό. να παρελθόν τό ποο δημιούργησε κ το μή ντος θέληση καί γάπη νός νθρώπου, νός κληρικο, το π. Χρυσοστόμου Παπασαραντο­πού­λου.

ζωή του ξεκίνησε στίς ρχές το περασμένου αώνα, τό 1903, σέ να χωριό τς Μεσσηνίας. ταν παιδί πολύτεκνης οκογενείας. Στά δέκα του χρόνια χάνει τόν πα­τέρα του καί ναγκάζεται νά στα­ματήσει τό σχολεο γιά νά δουλέ­ψει. δίψα του γιά τή μελέτη λλά καί γιά τόν Θεό τόν κάνουν νά φύγει κρυφά, πέντε χρόνια ρ­γό­τερα, πό τήν οκογένειά του καί νά γκατασταθε στή γειτονι­κή μονή τς Κορώνης. Ο συχνές πισκέψεις τν οκείων του το διακόπτουν τήν συχία καί γιά τόν λόγο ατό γκαταλείπει τή μο­νή καί ντάσσεται στή συνοδεία νός ξαιρετικά αστηρο γουμέ­νου στήν Καλαμάτα.

Τό 1926 χειροτονεται ερέας, διο­ρίζεται γούμενος τς μονς Γαρδικίου τς Μεσσηνίας καί ξυ­πη­ρετε τίς λειτουργικές νάγκες τν γύρων χωριν. Παράλληλα μέ τά φημεριακά του καθήκοντα μελετ καί κατορθώνει νά τελειώ­σει τό δημοτικό σχολεο, ν συγ­χρόνως προσπαθε νά μάθει καί τή γαλλική γλώσσα. Δέκα περίπου χρόνια ργότερα, τό 1938, ρχι­επίσκοπος θηνν Χρύσανθος τόν καλε στήν θήνα καί τόν το­πο­θετε γούμενο τς Μονς Φα­νε­ρωμένης Σαλαμίνος καί στή συνέχεια πνευματικό τν παιδιν τν Κατηχητικν σχολείων τς ρχιεπισκοπς.

Στά πόμενα δύσκολα χρόνια τς γερμανικς κατοχς π. Χρυσό­στομος διακονε στήν δεσσα ς Γενικός ρχιερατικός πίτροπος, καί ταν τόν Σεπτέμβριο το 1944 πόλη πυρπολεται πό τούς Γερ­μανούς, τό κελί του καίεται καί μαζί μέ ατό λα τά πάρχοντά του.

μως π. Χρυσόστομος δέν πτο­εται. πόμενοι σταθμοί τς δια­κονίας του Κοζάνη καί Θεσ­σα­λονίκη καί στή συνέχεια καί πάλι θήνα, που τό 1954 εσάγεται στή Θεολογική Σχολή θηνν. Στό πανεπιστήμιο δέν τόν δηγε μόνο γάπη του γιά τή μόρφωση λλά ναμφίβολα καί Πρόνοια το Θεο πού χει λλα σχέδια γιά τόν π. Χρυσόστομο.

Στά πανεπιστημιακά δρανα γνω­ρίζει κάποιους ποτρόφους το Πατριαρχείου λεξανδρείας καί πό ατούς μαθαίνει γιά τήν εραποστολή στήν Ογκάντα. λόγος το Χριστο «πρ λθον βαλεν ες τήν γν καί τί θέλω ε δη νήφθη» σχύει καί στήν περί­πτωση το π. Χρυσοστόμου. Τό πρ τς γάπης γιά τά παιδιά τς φρικς, τό πρ το θείου ζήλου γιά τήν πραγμάτωση το λόγου το Κυρίου «καί λλα πρό­βατα χω οκ στιν κ τς αλς ταύτης, κκενα με δε γαγεν καί γενήσεται μία ποίμνη ες ποι­μήν», κατακαίει δη τήν ψυχή του.

Καί εναι τόσο μεγάλη φλόγα τς εραποστολς μέσα του πού οτε ο δυσκολίες οτε λικία του οτε ταλαιπωρημένη δη πό τήν σκηση τν νεανικν του χρόνων γεία του τόν πα­σχο­λον. Πιστεύει τι ατό εναι τό θέλημα το Θεο γιά κενον, λλά ναζητε τήν πιβεβαίωση, στε νά μήν νεργήσει ατόκλη­τος. Πηγαίνει στήν Πάτμο γιά νά βρε καί νά συμβουλευθε τόν Γέ­ροντα μφιλόχιο Μακρ, καί κε­νος τόν νθαρρύνει νά κάνει ατό τό μεγάλο βμα, ντίθετα πρός τούς περισσότερους φίλους του πού τόν ποτρέπουν λόγω τς λικίας του καί τν δυσκολιν το γχειρήματος.

Τό Πάσχα το 1960 πισκέπτεται προσκυνηματικά τούς γίους Τό­πους μαζί μέ τόν τότε μητροπο­λίτη Πατρν Κωνσταντίνο καί στή συνέχεια τόν πατριάρχη λε­ξαν­δρείας Χριστόφορο. συνά­ντη­ση ατή εναι καθοριστική. Λίγους μνες ργότερα, τόν ού­νιο το 1960, π. Χρυσόστομος φθάνει στήν πρωτεύουσα τς Ο­γκάντα. Γιά πρώτη φορά βρίσκεται μπροστά στίς δυσκολίες πού το περιέγραφαν καί τίς ποες καί διος φανταζόταν. λλά τώρα ο δυσκολίες εναι πραγματικές καί εναι πολλές. Βρίσκεται σέ ναν ντελς διαφορετικό κόσμο. γλώσσα, ο συνήθειες τν φρι­κα­νν, τά θη καί τά θιμά τους, πουσία ποδομν, ο χανες κτάσεις καί ο μεγάλες ποστά­σεις πού καλεται νά διανύσει, λλειψη χρημάτων, κάνουν χι μόνο τό ργο του λλά καί τήν παραμονή του στήν Ογκάντα ξαιρετικά δύσκολη. μως στήν ρώτηση το Χριστο πρός τούς μαθητές πού ρχεται στόν νο του «τε πέστειλα μς τερ βαλα­ν­τίου καί πρας καί ποδημάτων, μή τινος στερήσατε;», π. Χρυσό­στομος δίδει τήν δια πάντηση μέ κείνους: «Οθενός». Τίποτε δέν το λείπει, στω καί ν το λεί­πουν τά πάντα, γιατί εναι πλήρης πό τήν γάπη το Χριστο. Εναι γεμάτη ψυχή του πό τή λα­χτάρα νά κηρύξει τό Εαγγέλιο το Χριστο στούς νθρώπους πού περιμένουν νά ποτίσει τίς ψυχές τους πού διψον γιά τήν λήθεια μέ κάθε τρόπο.

«Πς δέ πιστεύσωσιν ο οκ κουσαν; πς δέ κούσωσιν χωρίς κηρύσσοντος; πς δέ κηρύξωσιν άν μή ποσταλσιν;» διερωτται καί διος π. Χρυσόστομος μαζί μέ τόν πρωτοκορυφαο πόστολο Παλο καί ο ρωτήσεις ατές τόν κάνουν νά θέλει λο καί περισσό­τερο νά μείνει στήν φρική καί νά διακονήσει τό ργο τς εραποστο­λς χωρίς νά ποθαρρύνεται πό τίς νυπέρβλητες δυσκολίες καί τίς ντίξοοες συνθκες πού ντι­μετωπίζει. Δέν πάρχουν οτε ναοί, οτε ερά σκεύη. Δέν πάρ­χουν οτε μέσα μετακινήσεως οτε δρόμοι σέ καλή κατάσταση. πάρχουν μως ρρώστιες, πι­δη­μίες καί βροχές πού πιτείνουν τά προβλήματά του. π. Χρυσό­στομος χει συνηθίσει στίς δυσκο­λίες πό τά παιδικά του χρόνια. γωνίζεται καί ζητ βοήθεια πό γνωστούς καί γνώστους στήν λλάδα, στήν Ερώπη, στήν με­ρική. Γράφει πιστολές πρός λες τίς κατευθύνσεις καί ζητ στήρι­ξη, χι γιά τόν αυτό του λλά γιά τήν εραποστολή. «Οτε κατοικία, οτε ναός, οτε κλρος … α λί­γαι λληνικαί οκογένειαι, μίλια μακρυά μία πό τήν λλην. Ο μαροι ρθόδοξοι μοίως διε­σπαρ­μένοι κατά δεκάδας καί κα­το­ντάδας μιλίων ες τά τέσσερα σημεα τού ρίζοντος. Ο θαγενες ερες δαέστατοι καί πτοημένοι …», γράφει.

τρόπος πού γράφει, φλόγα καί γάπη πού ξεπηδ μέσα πό τά λόγια του, σεβασμός καί γάπη πού ασθάνονται πρός ατόν πολλοί πό κείνους πού γνώρισε ς κληρικός σέ διάφορες πόλεις τς λλάδος που διακό­νησε, συνεγείρει τούς νθρώπους. Πολλοί εναι κενοι πού σπεύ­δουν νά συνδράμουν τό ργο του μέ χρήματα, μέ κκλησιαστικά ε­δη, μέ ροχα, μέ κάθε τρόπο. Στήν λλάδα ρχίζουν νά δρύονται σύλλογοι ξωτερικς εραποστο­λς, πως «Ο φίλοι τς Ογκά­ντα» στή Θεσσαλονίκη, πού να­λαμβάνουν νά συστηματοποιή­σουν τή βοήθεια καί τή στήριξη στό ργο του. ερές Μητροπόλεις καί δελφότητες σπεύδουν νά προσ­φέρουν καί ατές τήν ρωγή τους στόν λληνα εραπόστολο.

γρός μως τόν ποο καλεται νά διακονήσει εναι μεγάλος, τερά­στιος, καί ο νάγκες πολλές. να χρόνο σχεδόν μετά τήν φιξή του στήν Ογκάντα π. Χρυσό­στομος κατορθώνει νά γκαινιάσει να μικρό ερό ναό στήν δρα το εραποστολικο κλιμακίου. «Στίς 22 το λήγοντος μηνός (Μάρτιος το 1961) τελέσθησαν τά γκαί­νια το μικρο ναο τς εραπο­στολς μας. Λουγκάντα δέν μαθα κόμη, χω μάθει μως ρκετά Σουαχίλι. Τά λέω νακατωτά μέ τά γγλικά καί συνεννοομαι σχε­δόν καλά», γράφει καί πάλι.

Δέν περιορίζεται μως κε. Τελε τή θεία Λειτουργία παντο, στήν παιθρο λλά σέ καλύβες, διδά­σκει, κατηχε, βαπτίζει καί ρχίζει τή μεγάλη προσπάθεια τς νε­γέρ­σεως ναν, που χει δυνα­τότητα. Παράλληλα γωνίζεται νά προετοιμάσει καί κληρικούς, ρ­γα­νώνοντας ερατικά σεμινά­ρια. Τό βλέπει, τό γνωρίζει, « θερι­σμός πολύς, ο δέ ργάται λίγοι». Ο πανειλημμένες κκλήσεις του γιά συνεργάτες δέν βρίσκουν ντα­πόκριση. Ο δύσκολες συνθ­κες πού πικρατον στήν φρική ποτρέπουν τούς πάντες. «Δέν θά βρεθε κάποιος νά μέ λυπηθε;» ρωτ π. Χρυσόστομος. λλά ρώτησή του μένει χωρίς πά­ντηση πό τούς νθρώπους. Μόνο μέσα στήν ψυχή του κούει τήν πάντηση το Χριστο, μοια μέ ατή πού εχε κούσει καί πρω­τοκορυφαος πόστολος Παλος: «ρκε σοι χάρις μου· γάρ δύναμίς μου ν σθενεί τελειο­ται».

Καί πράγματι δύναμη το Χρι­στο τελειο τό ργο το ερα­ποστόλου του, ατο το νθρώ­που μέ τήν σθενική φύση καί τά λάχιστα μέσα πού γωνίζεται μέ ατοθυσία γιά νά κάνει γνωστό τό νομά του στά θνη. Πς θά μπο­ροσε νά συμβε λλωστε διαφο­ρετικά; Δικό του ταν τό ργο, γι ατό καί « Θεός ηξανε», λλά καί στειλε στά πόμενα χρόνια κάποιους συνεργάτες.

Παρά τήν λλειψη τν συνεργα­τν πού εχε νάγκη, π. Χρυσό­στομος πεκτείνει τήν εραποστο­λική του δράση στήν Κένυα. πό τό 1966 ργάζεται κε καί σύντο­μα πιτυγχάνει νά ναγνωρισθε ρθόδοξη κκλησία στή μεγάλη ατή χώρα, γεγονός πού διευκο­λύνει τήν νέγερση ερν ναν, τήν δρυση νοριν καί ερατικν σεμιναρίων, τή λειτουργία κατη­χη­τικν σχολείων. Μέσα σέ τέσ­σερα χρόνια ρθοδοξία στήν Κένυα χει δη διαδοθε ρκετά καί ατό δίνει τή δυνατότητα στόν κάματο εραπόστολο νά στραφε καί σέ λλες χρες.

Στόχος του εναι τώρα ερα­πο­στολή στό Ζαΐρ, που πηγαίνει τό 1972, μαζί μέ τήν νηψιά του λ­γα Παπασαράντου, νοσοκόμο το ντικαρκινικο Νοσοκομείου θη­νν, πού εχε ρθει στήν φρι­κή γιά νά τόν βοηθήσει. Κανάγκα, Λουμπουμπάσι, Κινσά­σα, Κολουέζει εναι ο πρτοι σταθμοί το εραποστολικο του ργου. κε κατηχε καί βαπτίζει τούς πρώτους χριστιανούς. κατό περίπου θαγενες, λλά π. Χρυ­σόστομος γνωρίζει τήν προτροπή το Κυρίου του, γιά τόν ποο ρ­γάζεται: «μή φοβο τό μικρόν ποίμνιον». Καί ατός δέν φοβται, λπίζει καί ραματίζεται, μά πάνω πό λα ργάζεται καταπόνητα γιά τή δόξα το Χριστο καί τή σωτηρία τν νθρώπων. Τί καί ν « σάρξ σθενε»; Τό πνεμα εναι τόσο ζέον πού δέν τήν φήνει νά τόν καταβάλλει. ργάζεται, λει­τουρ­γε, μιλε, διακονε λες τίς νάγκες τν νθρώπων τς φρι­κς καί ραματίζεται τήν δρυση νός μεγάλου εραποστολικο ρ­γου στό Κονγκό, ν παράλληλα ργάζεται εραποστολικά καί στήν Τανζανία. «Τό ργον προχωρε, ρθοδοξία ξαπλοται», γράφει χαρούμενος π. Χρυσόστομος καί δέν παύει νά ζητ βοήθεια μέσω πιστολν πού στέλνει πρός λες τίς κατευθύνσεις.

Παράλληλα μέ τήν εραποστο­λι­κή του δράση σχολεται καί μέ τή μετάφραση λειτουργικν κειμέ­νων καί τς θείας Λειτουργίας στήν πιό διαδεδομένη φρικανική γλώσσα, τή Σουαχίλι. γωνίζεται νυχθημερόν γιά νά προλάβει νά κάνει σα περισσότερα μπορε γιά τήν εραποστολή, γιά τούς γα­πη­μένους του φρικανούς χριστια­νούς, τά πνευματικά του παιδιά πού ναγέννησε στήν κολυμβή­θρα το θείου βαπτίσματος, δια­φορώντας γιά τόν αυτό του καί τίς συνέπειες στήν γεία του.

Στίς 13 Δεκεμβρίου το 1972, στόν δρόμο πό τήν Κανάγκα στό Μπουζμάζι, εχε μία κατάσχετη αμορραγία πού τόν νάγκασε νά πιστρέψει στήν Κανάγκα. Λίγες μέρες ργότερα, τά Χριστούγεν­να, λειτούργησε γιά τελευταία φο­ρά. Στίς 29 Δεκεμβρίου Χριστός, τόν ποο διακόνησε μέ πόλυτη φοσίωση, τόν κάλεσε κοντά του γιά νά τόν ναπαύσει πό τούς κόπους του καί νά το χαρίσει τό βραβεο «τς νω κλήσεως», τόν μισθό «τν φρονίμων καί πιστν οκονόμων» του.

«Τελειωθείς ν λίγ πλήρωσε χρόνους μακρούς». Δώδεκα χρό­νια στήν φρική π. Χρυσόστο­μος Παπασαραντόπουλος κανε να τεράστιο ργο χωρίς καμία σχε­δόν βοήθεια, χωρίς καμία σχε­δόν ποδομή. σπειρε τόν σπόρο το Εαγγελίου στίς ψυχές τν φρικανν δελφν του. Τόν πότισε μέ τόν δρτα τς γωνίας καί τς προσευχς του καί δωσε «καρπόν κατονταπλασίονα».

Ο φρικανοί τόν γάπησαν σάν πατέρα τους, γιατί σάν πατέρας στάθηκε δίπλα τους σέ λες τίς νάγκες τους. Τό παράδειγμά του παρακίνησε τελικά καί λλους νά ρθουν στήν φρική καί νά συνε­χίσουν τό ργο του. να ργο πού σφράγισε προσωπικότητά του, γιότητα, ζλος, ρετή, κατά Θεόν ζωή, πό τά ποα τίποτε δέν στερετο π. Χρυσόστομος, πως γραφε ργότερα φίλος καί συνε­χιστής το ργου του π. Χαρί­των Πνευματικάκης. 

μορφή του παραμένει ζωντα­νή μέχρι σήμερα στήν εραποστο­λή τς φρικς. Πολλοί εναι κε­νοι πού πικαλονται τή βοή­θειά του καί μέσως τήν λαμβά­νουν, πως χαρακτηριστικά νέ­φε­ρε πρίν πό χρόνια π. Χα­ρίτων Πνευματικάκης στόν νν μη­τροπολίτη Κινσάσα, κύριο Νι­κη­φόρο. «ταν πάρχει κάποιο πρόβλημα», διηγετο μακαριστός πλέον π. Χαρίτων, «πηγαίνω στόν τάφο του», το π. Χρυσοστόμου, «καί το λέω μέ παράπονο καί πάντα μέ δυνατή φωνή: “πάτερ Χρυσόστομε, γιατί μέ φερες δ καί τώρα ποφέρω; Λύσε τό πρό­βλημα” καί μέσως λύνεται».

Ατόν τόν γωνιστή καί ζηλωτή κληρικό πού μέ τό ργο του πρ­ξε παρχή τς ρθοδόξου ερα­πο­στολς στήν φρική μνημονεύ­ουμε σήμερα καί μες γιά νά μήν ξεχνομε τι εραποστολή σω­τερική καί ξωτερική εναι χρέος λων μας, εναι τό ργο τς κ­κλησίας μας. Καί γιά νά θυμόμα­στε πάντοτε ατούς πού προσέ­φεραν τόν αυτό τους στό ργο ατό λλά καί τούς δελφούς μας στήν φρική καί σέ λο τόν κόσμο πού περιμένουν κόμη νά κού­σουν τό μήνυμα τς σωτηρίας, τό μήνυμα το Χριστο.

«ς ραοι ο πόδες τν εαγγε­λιζομένων τήν ερήνην, τν ε­αγ­γε­λιζομένων τά γαθά».

σπερίδα μνήμης γιά τόν μα­καριστό π. Χρυσόστομο Παπασα­ρα­ντό­πουλο πλαισιώνεται μως σήμερα καί πό τή Συναυλία βυζα­ντινς καί παραδοσιακς μουσι­κς, ποία περιλαμβάνεται στό πρόγραμμα τν ΚΔ´ Παυλείων.

πόψε θά χουμε τή χαρά νά παρακολουθήσουμε τό πρόγραμμα πού τοίμασε Βυζαντινή χορω­δία τς νορίας το νατολικο πό τή διεύθυνση το κ. Περικλ Μαυρουδ, καί περιλαμβάνει κ­κλη­σιαστικούς μνους καί παρα­δοσιακά τραγούδια.

Πρίν πό λίγες μέρες εχαμε τή χαρά νά πολαύσουμε τή χορωδία στήν κδήλωση πού πραγματο­ποι­ήθηκε στό Πνευματικό Κέντρο το ερο ναο τν γίων Νεομαρ­τύρων θανασίου καί ωάννου τν Κουλακιωτν στή Χαλάστρα, καί σήμερα θά τήν κούσουμε καί δ στό νατολικό.

Πρίν νά ρθει χορωδία μας καί νά ποδώσει τούς μνους θά θε­λα νά εχαριστήσω  λα τά μέ­λη της καί διαιτέρως τόν χοράρχη κ. Μαυρουδ γιά τήν προσπάθειά τους καί γιά τή συμμετοχή τους μέ τόν τρόπο ατό στίς κδηλώσεις τν ΚΔ´ Παυλείων, πού ελαβς φιερώνει ερά Μητρόπολή μας στόν μεγάλο εραπόστολο, στόν πρωτοκορυφαο πόστολο Παλο.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ