1

Την Τετάρτη 22 Μαρτίου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος της Αδελφότητος "Πέλεκαν" τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού π. Αμβροσίου Κυρατζή ο οποίος διακόνησε στην Μητρόπολη της Βέροιας επί σειρά ετών και ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και τα τελευταία έτη πριν από την συνταξιοδότησή του ως Πρωτοσύγκελος. Ο π. Αμβρόσιος διακρίθηκε για το κηρυκτικό του έργο, την διακονία του στο μυστήριο της εξομολογήσεως αλλά και την οργάνωση χορωδιών. Στήριξε ορφανά και πτωχά παιδιά, κατήχησε και οδήγησε πολλούς νέους και νέες κοντά στον Χριστό.

 

Στην εξόδιο ακολουθία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ.Θεόκλητος και τον πλαισίωσαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες: Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννης, Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεώργιος και Νέας Κρίνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος. Τον επικήδειο λόγο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας (ο οποίος απουσίαζε εκτός Ημαθίας) ανέγνωσε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής. Ακολούθησαν ομιλίες του Σεβ. Μητρ. Φλωρίνης κ. Θεοκλήτου και Σεβ. Μητρ. Λαγκαδά κ. Ιωάννου. Στην συνέχεια έγινε λιτανεία με την σορό του κοιμηθέντος, η οποία τοποθετήθηκε πλησίον του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος.

Επικήδειος Λόγος:

«Μακαρία δός ν πορεύ σή­με­ρον

τι τοιμάσθη σοι τόπος να­παύσεως».

Δύο μέρες μετά τή μεγάλη ορτή τς Σταυροπροσκυνήσεως καί φο σήκωσε μέ καρτερία καί πομονή τόν τελευταο σταυρό του, τόν σταυρό τς σθενείας, νε­χώρησε πό τόν φθαρτό τοτο μακαριστός π. μβρόσιος γιά τήν νω ερουσαλήμ.

Μέ τήν κατ νθρωπο δύνη λ­λά καί μέ τή βεβαιότητα τήν ποία μς δίδει πίστη στόν νικητή το θανάτου Κύριο προπέμπουμε σή­με­­ρα πό τήν πί γς στρα­τευ­ο­μέ­νη κκλησία το Χριστο πρός τήν ν ορανος θριαμβεύουσα ναν καταπόνητο ργάτη το γε­ωρ­­γίου τς τοπικς μας κκλη­σί­ας, να πιστό οκονόμο τν μυ­στη­­ρίων το Χριστο, ναν δελ­φό καί συλλειτουργό στό ερό θυ­σι­α­στήριο καί συναντιλήπτορα τν ποιμαντικν κόπων καί τν διοι­κητικν εθυνν τς δια­ποι­μάν­σεως το λαο το Θεο.

γάπη το Χριστο ελκυσε πό νεότητος τήν ψυχή του καί κε­νος τήν φιέρωσε μέ χαρά στή διακονία του. Χριστός το μπι­στεύθηκε τά πρόβατά του καί τά ρνία του, καί μακαριστός π. μ­βρόσιος δέν φείσθη κόπων καί πό­νων, ργάσθηκε μέ συνέπεια καί πιστότητα, μέ συναίσθηση τς εθύνης καί το χρέους, μέ γάπη καί αταπάρνηση, καί ναδεί­χθη­κε ποιμήν στορ­γικός, πλανής δη­­γός ψυχν, πιδέξιος πλοη­γός, γλυκύφθογγος κήρυκας τν μεγα­λείων το Θεο, πατέρας πνευμα­τι­κός πού νέπαυε τίς ψυχές τν νθρώπων πού τόν πλησίαζαν καί μετάγγιζε σατές τήν γάπη το Κυρίου πού φλεγε καί τή δική του ψυχή.

Τήν παρακαταθήκη πού λαβε κα­τά τήν μέρα τς ες πρεσβύ­τε­ρον χειροτονίας του τήν διατή­ρη­σε μώμητη μέχρι τς τελευταίας του να­πνος, ντλώντας δύναμη πό ατήν καί νανεούμενος δι ατς γιά νά συνεχίζει τόν γώνα πού εχε ναλάβει, ταν πο­σχέ­θηκε λο­κλη­­ρω­­τική φιέρωση στόν Χριστό καί τήν κκλησία του, ταν πο­σχέ­θηκε τι θά γίνει λύ­χνος γιά νά φωτίζει τούς νθρώ­πους, ταν ποσχέθηκε τι θά γί­νει σκεος ε­χρηστο στή διακονία το Κυρίου, ταν ποσχέθηκε τι θά γίνεται «τος πσι τά πάντα» γιά τή σω­τη­ρία τν νθρώπων πού το μπι­στεύθηκε κκλησία.

Καί πράγ­ματι ζωή του καί τά ρ­γα του γιναν φς καί καναν τούς ν­θρώπους πού τά βλεπαν καί τά ζοσαν νά δοξάζουν τόν Θεό.

νάμεσά τους ο νέοι τούς ­ποί­ους φιλοξένησε στά οκοτρο­φεα πού δρυσε στήν μαθία γιά νά διευκολύνει τίς σπουδές τους καί νά τούς βοηθήσει νά βρον τόν δρό­μο τς ζως τους. λοι κε­νοι πού δέχθηκαν τήν γάπη του, πού στηρίχθηκαν λικά καί πνευ­μα­τικά κοντά του, πού συνδέθη­καν χάρη σ ατόν μέ τόν Χριστό καί τήν ν Χριστ ζωή.

Κληρικός φιλοχρήματος, μέ βα­θειά κκλησιαστική συνείδηση, φοσιωμένος στήν ποστολή του, τρεξε τόν δρόμο τς ζως «φο­ρν» πάντοτε «ες τόν τς πίστε­ως ρχηγόν καί τελειωτήν η­σον». ζησε, ργάσθηκε καί δια­κό­­νησε χοντας τόν Χριστό στόν νο καί τήν ψυχή του καί θέλο­ντας σέ κενον πάντοτε νά ε­α­ρε­στε τιδήποτε καί άν κανε, πρός κενον νά δηγε τίς ψυχές τν νθρώπων.

Τό ργο καί προσφορά τς πο­λύ­­χρονης διακονίας του στήν ε­ρά Μητρόπολη Βεροίας, Ναού­σης καί Καμπανίας χουν φήσει νε­ξίτηλη τή σφραγίδα τς πα­ρου­σίας του στήν κκλησία, στόν κλρο καί τόν λαό της, τή σφραγίδα μις ζως φοσιωμένης στή διακονία καί πιστς στήν κλήση το Θεο μέχρι τήν τελευταία στιγμή, μέχρι τήν τελευταία κλήση.

Καί τώρα πού μακαριστός δελ­φός μας π. μβρόσιος «τόν δρόμο τε­τέλεκε», χοντας τηρήσει τήν πί­­στη, χοντας φυλάξει τήν παρα­κα­ταθήκη, βαδίζει πρός τήν α­ω­νι­ό­τητα, βαδίζει πρός τή συνάντη­ση το Κυρίου το μπελνος καί Νυμφίου τς ψυχς του, βα­δί­ζει κολουθώντας τήν τελική κλή­ση γιά νά λάβει ατό πού πόθησε στή ζωή του, ατό γιά τό ποο ρ­γάσθηκε καί γωνίσθηκε, «τόν στέ­φανον τς δικαιοσύνης», «τόν μισθό τν φρονίμων καί πι­στν οκονόμων». Βαδίζει περιμέ­νο­ντας νά κούσει τήν εκταία φω­νή το Κυρίου «ε δολε γαθέ καί πιστέ, πί λίγα ς πιστός πί πολλν σέ καταστήσω· εσελθε χαί­ρων ες τήν χαράν το Κυρίου σου».

Τόν συνοδεύουν ο γαθές να­μνήσεις τς γαστς συνεργασίας μας στό γεώργιο τς τοπικς μας κκλησίας. Τόν συνο­δεύει γά­πη μας καί ε­γνω­μοσύνη μας γιά τή διακονία του, γιά τό παρά­δειγμά του, γιά τήν προσφορά του. Τόν συνοδεύουν ο εχές καί ο προ­­σευχές μας πρός τόν Θεό νά ναπαύσει τήν γαθή ψυχή του μετά τν δικαίων καί τν γίων, «ες τόπον φωτεινόν», κε πού τό φς τς Παναγίας Τριάδος καταυ­γάζει τίς ψυχές τν κλεκτν δού­­λων το Θεο, κε «που χος καθαρός ορταζόντων», κε που θέα το προσώπου το Κυρίου προσ­φέ­ρει τήν νέκφραστη δονή καί μακαριότητα σέ σους τόν γά­πησαν καί τήρησαν τόν λόγο του στή ζωή τους, πως μακα­ριστός π. μβρόσιος.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

Ο Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

 

2

3

5

6

7

8

9

101

15

16

18