LixiKiklon2017 100

Το Σάββατο 27 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε αρχιερατική θεία λειτουργία και κήρυξε το θείο λόγο στον ιερό προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο.

Ακολούθησε η πρώτη εκδήλωση των ΚΓ΄ Παυλείων που ήταν συγχρόνως και η λήξη των κύκλων μελέτης της Αγίας Γραφής της Ιεράς Μητροπόλεως.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος, ενώ κύριος ομιλητής ήταν ο πανοσιολογιώττος αρχιμανδρίτης π. Βαρνάβας Γιάγκου, καθηγούμενος της ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα “Ειρήνη” που εμπίπτει στο φετινό κεντρικό θέμα των Παυλείων που είναι “Πόλεμος και Ειρήνη κατά τον Απόστολο Παύλο”.

 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

«Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσετε».

Τίς τελευταῖες προτροπές τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του λίγο πρίν ἀπό τό πάθος του ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτές καί τήν προτροπή τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν του: «Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσετε».

Ὁ Χριστός σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἐπιγείου ζωῆς του τόνιζε ἐπανειλημμένα στούς μαθητές του τήν προσήλωσή του στόν θεῖο νόμο πού ἐκφράσθηκε μέσα ἀπό τούς προφῆτες καί τούς διδασκάλους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλά καί τήν ὑπακοή του στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ-Πατέρα, καί ὑποδείκνυε συγχρόνως μέ τό παράδειγμά του τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Ποιός εἶναι ὅμως ὁ λόγος αυτῆς τῆς ἐπιμονῆς καί ποιά ἡ σημασία τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ;

Ὁ Χριστός ἔγινε, ἀδελφοί μου, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ», καθώς ἀνέλαβε νά ὑλοποιήσει τό σχέδιο τῆς ἀφάτου καί ἀνεκφράστου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί τή σωτηρία του. Ἡ ὑπακοή του, πού δέν ἦταν μία θεωρητική ὑπακοή, ἀλλά μία θυσιαστική ὑπακοή ἡ ὁποία τόν ὁδήγησε μέχρι τό πάθος καί τή σταυρική του θυσία, ἦταν ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Διότι «τοσοῦτον ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν … ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Ἐφόσον, λοιπόν, γιά τόν Χριστό ἡ ἀγάπη συνδέεται μέ τήν ὑπακοή, εἶναι φυσικό ὅτι καί γιά τόν ἄνθρωπο ἡ ὑπακοή σχετίζεται μέ τήν ἀγάπη. Καί ἐάν ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀνάγκη νά ἀποδείξει τήν ἀγάπη του πρός τόν ἄνθρωπο, καθώς ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη ἔπλασε καί ἀπό ἀγάπη δημιούργησε γιά χάρη του τόν κόσμο, ἀλλά καί ἐπιπλέον ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ὁ τρόπος τῆς ὑπάρξεώς τους καί ἡ ταύτιση τῆς βουλήσεώς τους ἐκφράζεται μέ τήν ὑπακοή τοῦ ἑνός πρός τό ἄλλο πρόσωπο, γιά τόν ἄνθρωπο πού θεληματικά ἐξέπεσε τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς τῆς ἐντολῆς του στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαιολογημένα ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης του πρός αὐτόν.

Καί εἶναι ἀπολύτως δικαιολογημένο ὅτι ὁ Χριστός ζητᾶ ἀπό τούς μαθητές του καί κατ᾽ ἐπέκταση ἀπό ὅλους τούς πιστούς τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν του, ἐφόσον γιά νά μᾶς τίς δώσει ἦρθε ὁ ἴδιος στή γῆ καί μᾶς τίς ἀποκάλυψε καί τίς τήρησε πρῶτα ὁ ἴδιος «ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ἐπακολουθήσωμεν».

Αὐτές τίς ἐντολές, ἀδελφοί μου, προσπάθησε νά μεταδώσει καί νά διδάξει σέ ὅλους μας ἡ Ἐκκλησία μέ τούς κύκλους μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τά ἑσπερινά κηρύγματα πού πραγματοποιήθηκαν καί φέτος στήν Ἱερά Μητρόπολή μας, ὥστε νά γνωρίζουμε «τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ». Νά γνωρίζουμε, δηλαδή, τί εἶναι εὐάρεστο στόν Θεό νά κάνουμε στή ζωή μας, ἀλλά καί πῶς νά πορευόμαστε, ἰδίως στήν ἐποχή μας, σέ μία ἐποχή κρίσιμη καί δύσκολη, κατά τήν ὁποία ὁ κόσμος ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό καί ἀντί νά ἀκολουθεῖ τίς ἐντολές του, ἀκολουθεῖ τά κελεύσματα τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ κόσμου, τά κελεύσματα τῆς μόδας, τῆς τηλεοράσεως καί τοῦ διαδικτύου, μέ ἀποτέλεσμα νά ὁδηγεῖται στήν ἀπογοήτευση καί τήν ἀπελπισία, νά φθάνει σέ ἀδιέξοδα καί νά βιώνει τίς τραγικές συνέπειες τῶν κελευσμάτων πού ἀκολουθεῖ.

Οἱ κύκλοι ὅμως μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τά ἑσπερινά κηρύγματα εἶχαν ὅμως καί ἕναν ἀκόμη σκοπό καί στόχο: νά μᾶς μεταδώσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνο ὡς νόμους καί κανόνες τούς ὁποίους πρέπει νά ἐφαρμόζουμε γιά νά μήν ὑποστοῦμε κάποια τιμωρία, ὅπως συμβαίνει μέ τούς ἀνθρώπινους νόμους, ἀλλά νά τίς βλέπουμε καί νά ζοῦμε τήν ἐφαρμογή τους, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς προτρέπει ὁ Χριστός, ὡς ἔκφραση δηλαδή τῆς ἀγάπης μας πρός αὐτόν.

Αὐτός εἶναι, ἀδελφοί μου, ὁ γνήσιος τρόπος νά ἐφαρμόζουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, νά τίς ἐφαρμόζουμε ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό. Νά θέλουμε νά κάνουμε αὐτό πού ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς μέ ἐμπιστοσύνη ὅτι εἶναι πρός τό συμφέρον μας ἀλλά καί ἀπό ἀγάπη γιά νά μήν τόν λυπήσουμε μέ τήν παρακοή μας.

Καί ὅπως, ὅταν ἀγαποῦμε ἕναν ἄνθρωπο θέλουμε νά κάνουμε πάντοτε αὐτό πού μᾶς λέει, κατά μείζονα λόγο θά πρέπει νά κάνουμε τό ἴδιο γιά τόν Θεό, ἔτσι ὥστε νά ζοῦμε τήν εἰρήνη πού χαρίζει ὁ Θεός στίς ψυχές ὅσων ἀκολουθοῦν τίς ἐντολές του καί νά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία του στή ζωή μας.

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗ ΛΗΞΗ ΚΥΚΛΩΝ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κάθε ἄνθρωπος, πρίν νά φύγει ἀπό τόν κόσμο, συνηθίζει νά ἀφήνει μία παρακαταθήκη στούς οἰκείους του.

Ἀπό τόν κανόνα αὐτό δέν ἀπέκλινε οὔτε ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἄφησε στούς μαθητές του, πρίν νά ἐπιστρέψει στόν οὐρανό τήν πιό μεγάλη καί σημαντική παρακαταθήκη πού θά μποροῦσε νά ἀφήσει στούς μαθητές του ἀλλά καί σέ ὅλους ὅσοι θά πιστεύσουν σ᾽ Αὐτόν ἀνά τούς αἰῶνες. Μία παρακαταθήκη πού κανένας ἄνθρωπος δέν θά μποροῦσε ποτέ νά ἀφήσει. Καί ἡ παρακαταθήκη αὐτή εἶναι ἡ εἰρήνη. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγώ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. 14.27).

Ὁ ἄρχων τῆς εἰρήνης Χριστός, ὁ μέγας καί μόνος εἰρηνοποιός, ἀφήνει ὡς παρακαταθήκη στούς μαθητές του τήν εἰρήνη. Τούς ἀφήνει, δηλαδή, τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του, τήν παρουσία του μέσα στήν ψυχή τους καί τή ζωή τους, ἐφόσον τούς ὑποσχέθηκε ὅτι θά μείνει γιά πάντα κοντά τους καί δέν θά τούς ἐγκαταλείψει ποτέ ὀρφανούς.

Γι᾽αὐτό καί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος διακηρύσσει: «Αὐτός», δηλαδή, ὁ Χριστός «ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν, καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας». Ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη, διότι μέ τή ἐνανθρώπιση καί τή θυσία του κατήργησε τήν ἔχθρα μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων καί τῆς ἁμαρτίας, καί συμφιλίωσε τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό.

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη, γιατί ἑνώνει καί συμφιλιώνει τή διασπασμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπινη ὕπαρξη καί φέρνει μέ τήν παρουσία του τήν εἰρήνη στήν ψυχή καί τή ζωή τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτή τήν ἱερά παρακαταθήκη τῆς εἰρήνης τοῦ Χριστοῦ ἔχει λάβει διά τῶν ἀποστόλων καί ἡ Ἐκκλησία μας. Καί καθώς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐπεκτεινόμενη ἀνά τούς αἰῶνες παρουσία του στόν κόσμο, ἡ ἀνά τούς αἰῶνες ἐπεκτεινόμενη παρουσία του μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, προσπαθεῖ μέ ὅλα τά μέσα πού διαθέτει νά προσφέρει τή θεία παρακαταθήκη τῆς εἰρήνης στόν κάθε ἄνθρωπο προσωπικά ἀλλά καί στόν κόσμο. Διότι τόσο ὁ ἄνθρωπος ὅσο καί ὁ κόσμος γενικότερα, πού ζεῖ τήν ἀναταραχή καί μέσα του καί γύρω του, τήν ἀναταραχή πού προκαλεῖ ἡ ἀπουσία καί ἡ ἔλλειψη τοῦ Θεοῦ ἀπό τή ζωή του· πού ζεῖ τήν ἀμφιβολία καί τήν ἀβεβαιότητα πού δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη τῆς πίστεως στή δύναμη καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ· πού ζεῖ τίς συγκρούσεις μέ τούς συνανθρώπους του, ἐπειδή ἀγνοεῖ τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης πού δέν ζητᾶ «τά ἑαυτῆς», καί δέν ἀγωνίζεται νά περιορίσει τόν ἐγωισμό του, ἔχει ἀνάγκη τήν εἰρήνη πού χαρίζει ὁ Χριστός. Τήν ἔχει ἀνάγκη γιά νά πορευθεῖ σέ μία πορεία εἰρήνης, πού δέν θά εἶναι σάν τήν εἰρήνη πού ἐπιβάλλουν οἱ ἀνθρώπινες συνθῆκες καί πολύ περισσότερο οἱ πόλεμοι, ἀλλά θά εἶναι ἡ «πάντα νοῦν ὑπερέχουσα» εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τίς ἐξωτερικές συνθῆκες καί καταστάσεις, ἀλλά τροφοδοτεῖται ἀπό τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ψυχή καί τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί κατ᾽ ἐπέκταση τοῦ κόσμου.

Αὐτή τήν εἰρήνη συνεχίζει νά προσφέρει καί σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας μέσα ἀπό τό κηρυκτικό καί πνευματικό της ἔργο ἀλλά καί μέ τά ἱερά μυστήριά της, ἔχοντας ἀπόλυτη συναίσθηση ἀφενός τῆς εὐθύνης της νά συνεχίζει τό ἔργο τοῦ ἱδρυτοῦ της στόν κόσμο καί ἀφετέρου τῆς ἀνάγκης νά αἰσθανθεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος μέσα του τήν εἰρήνη καί νά εἰρηνεύσει μέ τόν ἑαυτό του, προκειμένου νά μπορέσει νά εἰρηνεύσει καί ὁ κόσμος.

Μέ αὐτές τίς λίγες σκέψεις σχετικά μέ τήν εἰρήνη πού ἀποτελεῖ καί τό ἕνα σκέλος τοῦ γενικοῦ θέματος τῶν ΚΓ´ Παυλείων πού ἀρχίζουν ἀπό αὔριο στήν Ἱερά Μητρόπολή μας, σᾶς καλωσορίζω στή συνάντηση αὐτή μέ τήν εὐκαιρία τῆς λήξεως τῶν κύκλων μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἑσπερινῶν κηρυγμάτων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στόν φιλόξενο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τῆς Παναγίας Σουμελᾶ.

Ἰδιαιτέρως ὅμως καλωσορίζω καί εὐχαριστῶ θερμά τόν σημερινό μας ὁμιλητή, πανοσιολογιώτατο ἀρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα, καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, πού μέ καλωσύνη ἀνταποκρίθηκε στήν πρόσκλησή μας καί βρίσκεται σήμερα ἀνάμεσά μας γιά νά μᾶς ἀναπτύξει τό θέμα «Πορεία εἰρήνης».

Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας καί σᾶς παρακαλῶ νά ἔρθετε στό βῆμα καί νά λάβετε τόν λόγο.

 

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ